
— 129 — 
Dipati Tolê was erg in zijn nopjes, dat oom Patih de bovenmenschelijke 
kracht bezat om zoo maar water te voorschijn te brengen. 
Doch, toen nu mettertijd dat water gebezigd werd om er varkensvleesch in 
aftewasschen, verdween tot aller verbazing eensklaps het water — en wat men 
ook peuterde in den grond (om het water natesporen, het hielp niets). 
Toen dat gerapporteerd was aan Patih Wirakantjana, ontstelde hij zeer; 
hij toog dadelijk naar het paleis, had daar een onderhoud met Dipati Tolé en 
zeide tot dezen: maar, wat ik u bidden mag, onderwerp u toch dadelijk aan Demak 
en gedraag u overeenkomstig de voorschriften van den Islam. Ik geef u dezen 
raad, mijn zoon, omdat ge u toch wel nimmer krachtig zult kunnen achten, wan- 
neer ge in verzet zijt tegen Demak. 
Verder trachtte oom hem te overreden en het sap van suikerriet deed in 
zoetheid onder voor zijne toespraak. 
Dipati Tolé antwoordde: gij zijt bevangen, oom, door de vrees voor Demak! 
Is u zoo bang voor den dood? Ge hebt een hart als eene vrouw! Hebt ge dan 
geen manbaarheid ? 
Op die woorden maakte de patih zich weg en verliet het paleis. 
k Innig gegriefd, kwam hij thuis en (schreef dadelijk een brief op een 
bamboe-lat). 
| De inhoud van den brief was deze: „Wirakantjana, patih van Pasir, geeft 
‘kennis aan den grooten Heer van Demak, dat hij heelemaal niet meêgaat met de 
grillen van Dipati Tolé. Daar hij niet luisteren wil naar mijne vermaningen, 
wensch ik mijn eigen persoon, met uw goedvinden, aan u te onderwerpen. Ik 
verbind me U de noodige inlichtingen te geven om uwe troepen binnente- 
brengen”. 
B Toen die brief geschreven was, (het was juist lichte maan), wierp hij hem 
buiten de böntèng. 
Juist kwam Ki Adipati Soerwah van Brebes, die de ronde deed, daar voorbij 
en zag de bamboelat neerkomen; hij raapte haar op en zag, dat ze beschreven was. 
Het schrift werd met aandacht gelezen — en kort daarop gingen de Adipati 
en alle troepen met vlag en wimpel de poort van de kepatihan binnen. 
Dat werd van den koepel uit gezien. 
Ki Dipati zat juist ’s morgens-vroeg in zijn koepel, zag de troepen van 
buiten de kepatihan binnengaan en zeî toen (tot een zijner bedienden): hé, jongen, 
a eens kijken, daar zijn troepen, die van buiten komen en de kepatihan binnen- 
gaan! 













Er werd een onderzoek ingesteld en de jongen kwam rapporteeren, dat ’t 
werkelijk de troepen van buiten waren (want ’t waren vreemde vlaggen), die de 
kepatihan waren binnengegaan. 
Dipati Tolé zeî daarop: dan draagt oom Patih mij een valsch hart toe en 
leeft hij me verzaakt. Ik draag u bij-deze op, Pasireezen, zorg te dragen, dat 
