
XXXVII. 
Srl ARORA 
Men verhaalt, dat in dien tijd Ki Kalongpengrawit woeste gronden ontgon; 
zich daar met vrouw en kinderen nederzette en dat die nederzetting eene desa 
werd, welke Adjibarang genoemd en langzamerhand zeer groot werd. 
Want de menschen van de matjapat werden er door bekoord en trokken 
er ook heen om te wonen. 
Er wordt ook verhaald, dat Ki Kalongpengrawit eene dochter Ha an k 
schoon was zonder wederga en prinses genoemd werd, de prinses van Adjibarang, 
en dat Pangeran Pasir zich als bésan met Adjibarang wenschte te vermaag- 
schappen. Te 
Daarom werden boden afgezonden om bij Adjibarang aanzoek te doen. k E 
Toen deze te Gégëbéjan kwamen, werden ze door strijders te gemoet ge 
trokken — ze keerden daarom terug en gingen ’t vertellen aan den Pangeran. 
De Pangeran wees daarop den patih aan als gezant om de poetri van 
Adjibarang opteëischen. 
De poetri was niet thuis: ze had zich uit de voeten gemaakt, het gebergte op. 
Dat is de oorzaak, dat die berg tot nu toe de prinsesse-berg genoemd wordt. 
Kjai Kalongpengrawit was zeer gebelgd op Pangeran Pasir-batang en be- 
gaf zich naar Padjang om daar het grondbezit aftesmeeken van 650 (?). 
De bede van Kalongpengrawit vond bij den Sultan een gunstig onthaal — 
om namelijk van de gronden van Pasir het leenbezit van Angloene en voor hem 
aftezonderen. 
Van die 650 (?) volgt hier de opgave: 
100 van Adjibarang; 100 van Djajanagara; van Windoenagara evenveel 
als van Djajanagara; 100 van Penjarang; van Babakan 100; van Sindangbarang 
50; van Djamboe eveneens 50 en 50 van Gadjaja, Tjoekang en Kranggan. 
De beide desa’s Lopasir en Kedoengwringin kregen 100 (?). 
k 


Hierna wordt verhaald, dat, nadat Pangeran Pasir het gebied in vieren 
had gedeeld, de domas Pasir vast aandeel werd voor den afgetredene; alleen da 
mantjalima zou pameniran zijn. 
Deze mantjalima bestond uit Lemadjang, Karanganjar, Kober, Ketajas en 
Gégérlangoe. 
