
— 14 — 
Als punt van uitgang werd genomen de groote waringin-boom en zoo (trok | 
men) westelijk voort tot aan de kali Loeawa en Kedoeng-nambo als uiteinde. 
Vervolgens de rivier opwaarts tot aan Kedoeng sawangan; verder opwaarts — 
tot aan Kedoengbongar; al verder de rivier opwaarts, naar het noorden, tot aan — 
Kedoenggroegoek en, altijd verder de rivier opwaarts, tot men uitkomt op het | 
midden van Kedoengtembalang. : 
Vervolgens zwenkende naar het oosten en den grooten weg volgende tot _ 
aan Séla-bangkong, verder oostelijk op naar Tjoeroegbandoeng, tot men uitkwam — 
aan de kali Djengok; toen, meer verder oostelijk op, tot men uitkwam op Rantja- 
djedjawar; nog altijd oostelijk door, de rivier over, namen de Panasalan, en zoo 
door, tot men uitkwam op Aloer. 
Dat Aloer is de oorsprong van de kali Kenas. 
Nu de rivier Kenas gevolgd, naar beneden, tot de uitmonding daarin van — 
de kali Djengok. E | 
Van die Djengok weêr naar boven tot aan de uitmonding daarin van de 
kali Krép en van die Krép linea recta naar boven, tot men uitkwam aande bron 
te Songsom-dampit. 
Van’ Songsom-dampit trokken ze rechtuit, westelijk op tot aan de kali 
Pantjoer. 
Nadat deze grens was vastgelegd, werden door de twee vorstelijke com- 
missarissen de desa’s en hare gronden vastgesteld, van de mantjanagara, welke _ 
pagodongan werden, met alles, wat daarop gestald en gehooid was, van Pangeran 
Langkap, die tevens belast werd met de bewaring van de vorstelijke djimat's, — 
een en ander, zooals dat door den voormaligen Sultan van Demak gelast was. — 
Nadat die regeling was vastgesteld, keerden de beide gandèks naar Padjang 
h 
TEN 










terug. 
Daarover nu verder gezwegen en teruggekeerd naar hen, die te Pasir achter- 
bleven. 
Pangeran Langkap sprak tot zijne bloedverwanten Ki Aris en Ki Kambangan: 
ik heb hier niets te verrichten, maar vestigt gij u hier. 
Ki Aris vestigde zich daarop te Karang samboeng, waaruit Karang tandjoeng 
ontstond en Ki Kambangan vestigde zich te Karanggoedé, waaruit Karang taloen 
ontstond. 
Hierna wordt verhaald, dat na verloop van tijd Pangeran Langkap zijn 
volk van de mantjalima liet oproepen en dat, toen daarop alle weerbare mannen 
waren bijeengebracht van Lemadjang, Karang-anjar, Kober, Ketajan en Gêgêr- 
langoe, hij last gaf om de begraafplaats te ommuren — maar met gehouwen steen. 
Ze togen dadelijk aan het werk, aan de noord-en de zuiderzijde, aan de 
