OND 























Over de inrichting der woordenlijst nog het volgende. De voorop-geplaatste 
woorden zijn de in Malang (Pasoeroehan) gebruikelijke, terwijl men achter het 
== teeken de correspondeerende Sâlâ-termen zal aantreffen, waarop dan de vertaling 
in het Nederlandsch volgt, met zoo noodig een voorbeeld ter verduidelijking. 
In die voorbeelden heb ik getracht mij van themaboekzinnetjes vrij te 
houden en levend Javaansch te geven. 
De verwijzing „Dial. Djap.” beteekent: ‚Het dialect van Djapârä’” door ll 
J. G. Walbeehm, in Verhandelingen Bat. Ee v. K. en W., deel XLIX, terwijl 
„Taalsoorten” op het dusgenaamde werk van denzelfden Javanicusziet. „de Noo” 
slaat op diens „Javaansche woordenlijst, bevattende woorden in Midden-Javain — 
gebruik, vergeleken met het Javaansch in de residentie Soerakarta.” Waar de 
achtergeplaatste letters den naam der regentschappen of districten minder Oul, 
weergaven, heb ik de namen voluit geschreven. 
Hier en daar heb ik gemeend tegen de eischen der en te mogen — 
zondigen, door een of ander afgeleid woord niet bij den grondvorm op te geven, 
soms omdat de grondvorm niet zeker was, elders omdat alleen de afgeleide term 
eene dialectische wijziging had ondergaan, terwijl de grondvorm onveranderd was 
gebleven. 
Zooals door vergelijking met de beide denobaË dialeeten-studiën moge 
blijken, zijn heel wat niet of zelden in Sälâ-Javaansch gebruikte termen aan 
de overige Javaansch-sprekende bevolking geläufig, eene stemopname, in zake _ 
{aal van eenig gewicht, zou waarschijnlijk niet de meeste stemmen op de Sâlâà — 
norm vereenigd zien. K 
Echter zijn de verschillen bij eene nadere beschouwing veel minder ingrijpend, 
dan het zich oppervlakkig liet aanzien, we kunnen zelfs zeggen dat het Javaansch — 
over geheel Java eene bewonderenswaardige éénvormigheid vertoont, wat wel 
eenige verwondering wekt bij eene zoo sedentaire en door natuurlijke grenzen 
zoozeer gesplitste bevolking. De oorzaak hiervan mag wel gezocht worden in de — 
degelijke basis, die het gespoken woord vond in den rijkdom eener geliefde 
literatuur, die over het geheele eiland in wajang en dongèng zich uitgaf, 9 
en voortleefde, en zoo een sterk besef wekte van eenheid in oorsprong en 
cultuur. Waar wij onze middelnederlandsche literatuur hebben veronachtzaamd en 
verlaten, leeft bij den Javaan eene oude beschaving in témbang en kamig 
voort. 
Komt ge den désa-man aan boord met wat ik zal noemen eenen literarischen 
term voor eenige zaak, dan zal hij ze onder den naam „kawi’” in z’n copiaver- 
borum inlijven, ’t is een woord uit zijn taalschat, hij erkent en behoudt het. 
Ondanks de eenheid van taal zal men bij ’t oppervlakkig aanhooren van 't 
