| 
| 

EN ee 
pòhóengä; pòhóengé; póhòengë; póhóengé; 
pòhóengan; póhoëngipoen; póhòengan; póhbóengipoen: 
póhoèngané; pòhóenganipoen. póhòengané; póhóenganipoen: 
Verder moeten we in zake uitspraak nog van een paar bijzonderheden 
gewag maken. 
Zoo gaat somtijds een eind t over in q, wellicht het gevolg eener ietwat luie 
uitspraak. Bv. sènggèq=sènggèt; kötègan=kötetan; poq =loenas 
naast pot (vgl Wdb). Echter komt dit ook wel in Sâlâ voor, waar bijv. djarik 
naast djarit in gebruik is. De vorm met het possessive suffix é schijnt daarbij wel 
het medium te zijn. 
Zoo zegt men in het Malangsche in den regel doewiqgé=doewit é, 
doeh doewitmoe, doewitkoe,doewitânà. 
Dezelfde achteloosheid is wel de oorzaak van de wijziging van -aq in -öq 
in de laatste lettergreep van vele woorden als: tjëdöq, tjidëq=tjëdag 
(echter in krämà, tjëlaq=tjëlag}; dédéëg=döëdag; 'mböq=këbag» 
sëlëq=sëlag; gëlëqg waarschijnlijk van gëlag. (1) 
Hierbij valt een verschil met ’t Sâlä-spraakgebruik op te merken in de 
omstandigheid dat er in deze woorden een ingeslikte k opde pépët volgt, terwijl 
de k in ’t Sâlâ’sch na pépëét steeds vol wordt uitgesproken. In enkele woorden, 
die ook in ’t Sälâ’sch &k hebben blijft de k behouden als: ambëk, ambök- 
ambëkan; in andere valt ze via q geheel weg. Zoo zegt men in ’t Malangsche 
nimmer bëktà, bëksä, töksih, doch steeds bëtâ, bösà, tasih. Echter 
schijnt ook in ’t Sälâ’sch wel bétä voor bëktà enz. gebezigd te worden, doch 
dan alleen in de spreektaal. 
Naast de verzwakking van -aq tot -éq komt de wijziging van sommige open 
eindlettergrepen. Zoo hebben èlèg (ook te Soerakarta) =äâlä; kënêq= 
kënä; mèlog =mèloe; balig = bali; althans in de uitspraak den Sälâ-vorm 
dier woorden geheel verdrongen. 
In verschillende verwantschapsnamen vindt men diezelfde sluitende werking 
zoo adiqg==adi; bibiqg=bibi; waqg =wä. 
Opmerking verdient voorts sëdiloet=—=sadélä dat, wellicht uit ’n 
tusschenvorm met eind-q is ontstaan. 
Vervolgens dient gewezen op het wegvallen van de rë in sommige woorden. 
Zoo b.v. sëngéngé—=sröngéngé; sénèni naast sröngëni. Het Sälâ'sch 
kent ditzelfde in képijé uit këprijé en pjaji uit prijaji. 
De eindletters der woorden zijn steeds scherp en behouden de scherpe 
uitspraak veelal ook tegenover suffixen. Zoo wangkit, wangkité; tang” 
lët, tanglëti. 
(1) Vergl. Walbeehm, Zindeelen $ 647 en het daar aangehaalde Kiliaan, Madoereesche Spraakkunst $ 32, 
Van nadruk kan ín casu geen kwestie zijn, daar de aq-vormen in geheel niet voorkomen. 
