AG 
op Oost-Java gewoonweg Krämà achten. „Noen, koeláà badé adoes sëk ë- 
dap”, zou op gemeenzaamheid wijzen. 
Verschillende woorden door het Wadb. met Kawi betiteld zijn in de 
spreektaal in gebruik. Zoo bijv. jöga als Krâmà van anagq (vlg. joegà, 
ajoegä in de Pararaton). Poetràâ beteekent speciaal prins, vorstenkind 
en zal dus b. v, nooit als Krâmâ-inggil van de kinderen van een Europeaan 
gebezigd worden. 
In verband met het niet-voelen van de kracht van het Krämä-inggil zay 
men hem dan ook zelden K, i. termen in Ngoko hooren bezigen. Hij zegtb. v.: 
Tänggâäkoe mang di oendang njang djëro.”’ waar hij de kawëdanan 
b'edoelt. 
Apà ‘ndaramoe wis rawoeh,’ klinkt hem gemaakt. Hij zegt: 
ndaramoe wis tékâà, ah?” 
Bij Krâmàâ termen als jogá, liptjä, tanglëd, vraagt men onwillekeurig 
Krâmâä of Krâmà desa? In ’t oog van den Javaan uit Sâlâ, immers de nagari, stellig 
het laatste, waar wij het dialect op zich zelf beschouwen, mag ’t er Krâmà genaamd 
worden, immers de prĳjaji bedient zich van deze woorden zoowel als de dèsa-man, 
De vervorming van vele Ngoko-woorden om ze wat Kràmâä-achtig te maken 
„als gidang naast goedang, silam naast soelam, tikang naast toekang, 
aan welk euvel blatèra n’s (kruisingen van Javaan en Madoerees) wel mank gaan 
worden daartegen beslist afgekeurd. 
Het verdient opmerking, ‘dat de nietgeschoolde Javaan den term „Krämä 
als taalsoort niet kent (wel het woord tätäkrämàâ e. d.); hij noemt de beleefde 
taal basa, en de Krâmà en Krâmâ-inggil termen frischweg Kawi. Zie taal- 
soorten, pag. 29. 
De populaire opvatting is er dan ook in overeenstemming met de huidige 
theorie, dat het Ngoko de eigenlijke taal is; uit beleefdheid bezigt men enkele 
andere termen, terwijl er bij ’n grootere mate van beleefdheid wat minder ge- 
_bruikelijke termen worden gekozen, voorbeelden sub (a), dan wel de Krâmâ 
termen nog eens gekramaniseerd, voorbeelden sub (b). 
(a) Vandaar roemoehoen, lämä en säàmà als ietwat beleefder naast 
roemijin, lami en sami; 
(b) Zoo minantén naast ménawi (vgl. Gunning, Roorda's Pandji-verhalen, 
de aanteekening op blz. 12 regel 14), san toen naast sasi, sëdantèén naastsëdäjà: 
Door deze korte mededeelingen is het onderwerp lang niet uitgeput; daar 
ik sedert Java’s Oosthoek verliet, had ik geen gelegenheid meerdere gegevens 
te verzamelen. Men beschouwe het gegevene slechts als eene, zij ’t wankele 
schrede op den weg, die leiden moet naar de plaats vanwaar wij de schoone taal 
van millioenen van Neêrland’s onderdanen in hare verscheiden uitingen geheel 
zullen kunnen overzien. 
Ten slotte zij mij veroorloofd er nog de aandacht op te vestigen, dat ook 
