18 



Yao stemde met vreugde in alles toe en Liang stuurde hunne visitekaartjes naar den sa- 

 lon. De heer Yang, de visitekaartjes gezien hebbende, liet vragen of de twee uitstekende 

 jongelieden zoo goed zouden willen zijn van binnen te komen. De twee studenten stapten 

 vooruit en maakten hunne buiging. Nadat zij wat fijne thee gedronken hadden, begonnen zij 

 het gesprek. De student Yao boog en sprak aldus: //Mag ik u verzoeken, oom! om op- 

 lettend te luisteren. Mijn waarde' broeder ( l ) Liang is mijn echte neef, wiens vader rijks- 

 kanselier te Ou-kiang is. Daar hij vlijtig studeren Avilde, zoo zocht hij eene stille en rustige 

 plaats en heeft nu aan gene zijde van den muur eene nieuwe studeerkluis gebouwd, waar ik ook 

 met hem ga inwonen. Wij zijn nu opzettelijk hier gekomen om u onze opwachting te ma- 

 ken." De student Liang maakte opgeruimd eene buiging en zeide: //Uw buurman heeft éen 

 huis gebouwd, om op het overschietende van uwen glans te teeren en, zoo mijn gering per- 

 soontje het voordeel van uwe lessen kan verkrijgen, zal ik uwe goedheid mijn geheele leven 

 niet durven vergeten." De oude heer antwoordde glimlagchende : u Uw waarde vader was 

 een academie vriend van mij. In onze jonge jaren gingen wij als broeders zamen om en 

 hebben te zamen ons eerste examen gedaan. In het jaar Sin-mao ( 2 ) is uw geëerde vader op 

 de lijst der gepromoveerden gekomen ( 3 ); maar daar ik niet door het examen kwam en mijn 

 opstel verworpen werd, smeet ik alle mijne poëtische en prozaische boeken in het water en 

 ging aan het paardrijden, boogschieten en aan de krijgsexerciticn. Gelukkig behaalde ik 

 den hoogsten graad en kreeg eene militaire betrekking. Ik werd tot luitenant-kolonel bevor- 

 derd en kreeg het kommandement over de provincie Tche-kiang. Plotseling werd uw doorluch- 

 tige vader rijkskanselier en ik werd door zijne aanbeveling generaal-majoor in het zuiden. 

 Heden morgen nu ontmoet ik gelukkig zijnen waarden zoon en ik verzeker u, dat ik de vriend- 

 schap, die tusschen onze familien bestaat, niet vergeten heb." Hij gaf toen last om op de koepel 

 // Golfzigt" een goed maal aanterigten. //Ik moet met u een beetje gemeenzamer spreken," zeide hij. 

 De studenten stonden beiden op en gingen den tuin in, waar zij befaamde bloemen , sierlijk bamboe 

 en zijdenbladige wilgen zagen. De vijver, de koepel, het paviljoen, en de kioske waren fraai 

 en bont. Op de hoepel //Golfzigt" zagen zij ook een versje, hetwelk pas op een vel gebloemd 

 briefpapier geschreven was; het was een kunststuk van schrijfkunst en op den witten muur ge- 

 plakt. Een sierlijk penseel had de Avilgen bij den vijver beschreven. De tAvee studenten tra- 

 den nader en bekeken het oplettend. 



z/Wie heeft deze treurwilgen bij den vijver geplant? 



//Als het voorjaar nadert, dan zullen de vliegende katjes het water beroeren. 



z/De blaauwachtige wilgen staan niet aan de beek geplant en bekommeren zich dus niet met 

 het afscheid nemen der mensi'henkinderen ( 4 )." 



De oude heer stond er bij te glimlagchen: //Hoe kunt gij dit prul met eenen lach ver- 

 waardigen. Dit versje is van de pen mijner dochter. De rijm deugt niet en het vormt 



( 1 ) In Cliina noemen kennissen of vrienden elkander zeer dikwijls broeders. 



( 2 ) Zie Nota XVII. 



( 3 ) Zie Nota XVIII. 

 ( 4 j Zie Nota XIX. 



