19 



geenen zin, maar gelukkig heb ik hier eenen talentvollen jongman in dezen kleinen tuin, 

 die mijne struiken, bloemen en boomen door zijne tegenwoordigheid verheerlijkt. Mag ik u 

 bidden eenige volzinnen van uwe fraaije pen achter te laten? Flora zal bekoorlijker worden 

 en op zulk eenen talentvollen jongeling steunen/' De student Liang lagchte en antwoordde: 

 ,/Ik botterik heb nog geen tijd gehad om de poézij te bestuderen." 



De oude heer antwoordde hem: //Zoek geene uitvlugten. Ik heb al lang gehoord, dat uw 

 fraaije stijl die van alle studenten overtreft/'' 



Hij riep toen een dienstmeisje en zeide haar het volgende: //De weg door den tuin naar de 

 studeerkluis aan gene zijde van den muur is te lang. Het boudoir van de jufvrouw is digter bij, 

 haal eens gaauw eenige velletjes gebloemd briefpapier van daar/' Nadat zij penseel en inkt 

 in den koepel gebragt had, nam de student Liang het penseel op en dacht heimelijk aldus: 

 //Mijne ingewanden zijn vervuld met droefheid en niemand kan het in het boudoir overbrie- 

 ven; maar wacht, ik zal in mijn gedicht onze scheiding beklagen en het goddelijke meisje 

 door liefde trachten te bewegen. Misschien zal zij in het boudoir te weten komen, hoe het 

 met mijn hart staat en dat ik wensch, dat zij de eksterbrug (!) overkome en naar Niou-lang 

 ga. Hij rijmde toen op het vers door de jufvrouw gemaakt en schreef over de wilgen een 

 nieuw vers, van een paar regels lang. 



//Ik heb hooren zeggen, dat als de lentewind over den groenen vijver waait, de buigzame en 

 wuivende takken der wilgen het stille water bewegen. 



z/De verstverwijderden weten dat, zoo zij binnen eene roode deur geplant zijn, zij niets van 

 de scheiding tusschen menschenkinderen weten kunnen/' 



De oude heer prees het door hem gemaakte gedicht zeer en plakte het naast het andere vel 

 op den witten muur. Op de tafel bleven nog twee velletjes briefpapier liggen. De student Liang 

 nam ze heimelijk mede naar buiten, zeggende dat hij de omheining eens wilde rondloopen, 

 om het landschap eens te bekijken. Maar de oude heer verzocht hem aan een collation deel te- 

 nemen. Op de koepel //Golfzigt" bragten zij elkander den beker toe en dronken tot dat de 

 roode schijf plaats gemaakt had voor den avond. De twee studenten namen smoordronken 

 afscheid en de oude heer deed hen tot aan de groote deur- uitgeleide. De student nam toen ook 

 afscheid en ging naar zijn huis terug; terwijl Liang alleen naar den bloementuin terugkeerde. 



hoofdstuk: xiii. 



GEDACHTEN AAN HAAR NA DE TERUGKOMST IN ZIJNE STUDEERKLUIS. 

 Naar zijne kamer teruggekeerd zijnde, opende hij het venster en bekeek de heldere maan. 



C) lïe Nota I. 



