23 



HOOFDSTUK XVII. 



ONZE HELD ONTMOET DE KAMENIER EN OPENBAART ZIJNE LIEFDE. 



Spreken wij nu niet meer over de begeerte van de echtgenoten naar- eenen schoonzoon, maar 

 laten wij liever weder eens spreken over alle die bevalligheden van het boudoir. Youn-hiang, des 

 morgens opgestaan zijnde, ging, gehoorzaam aan den last harer meesteres, naar den tuin om chlo- 

 ranthus-bloemen te plukken. De morgennevel maakte de kleuren der boomen nog onduidelijk 

 en verborg ze voor het oog. In de hoogte kweelden de vogeltjes en loofden den helderen hemel. 

 Zij wendde zich naar de oostelijke heining en sloeg een kronkelend pad in. In de verte zag zij een e 

 dubbele roode deur in den muur. Met verhaastte schreden liep zij verder, om die nader te bekijken. 

 Door die deur heen kwam men onder lommerrijke wilgen. Youn-hiang stond stil en dacht bij zich 

 zelven : // Men zegt, dat aan gene zijde van den scheidsmuur een nieuwe tuin is aangelegd en dat er in 

 dien muur ook eene communicatiedeur gemaakt is om er in te komen." Zij verhaastte toen hare 

 kleine voetjes en ging er heen. Inderdaad zag zij prachtige bloemen, die den weg verborgen; het 

 herfstwater in den vijver weerkaatste de uitgebloeide lotusbloemen en duizende wilgentakken hin- 

 gen neder en dansten in den wind. In de verte zag zij eenen wandelaar zich stom en droe- 

 vig in de schaduw der wilgen nederzetten. Liefdesoverpeinzingen hadden zijne wenkbraauwen 

 doen z amen trekken. Het was inderdaad de student Liang, dié onder de treurwilg zat. Hij ligte 

 het hoofd op en zag eene bevallige vrouw. Daar zij vroeg was opgestaan, Avas haar haar nog niet 

 opgemaakt Q-). In hare handen hield zij chloranthusbloemen en zij was nog jeugdig. Hij herin- 

 nerde zich toen, dat hij haar onder de schaduw der bloemen ontmoet had. Zij was het, die met 

 hare meesteres damspeelde. Bij het maanlicht had hij haar niet naauwkeurig kunnen bekijken, 

 en nu hij haar heden bij de bloemen ontmoette, werd zijn hart wederom bedroefd : //Ik spreek 

 er niet van, dat Yao-sien mijne smart veroorzaakt heeft, daar dit bevallige dienstmeisje mij 

 zelfs gek gemaakt heeft. Nu zij mij ziet aankomen, keert zij haastig om en haar zijden kleed 

 wordt door den wind naar het westen toe geblazen." Met snelle schreden liep hij naar haar 

 toe en hield haar haastig tegen: ,/Wat scheelt er toch aan, dat gij zoo hardvochtig zij t, nu gij mij 

 ontmoet? Sedert dat ik de jufvrouw bij het damspel ontmoet heb, smacht mijn hart naai- 

 de nimf in de maan ( 5 ). Wie heeft medelijden met mij, wiens vleesch en been om die juf- 

 fer vermagerd is? Ik denk niet aanbeten of drinken en ik kan niet meer slapen! Breng- 

 deze woorden voor mij aan uwe meesteres in het boudoir over. Mijne ingewanden zijn uit- 

 eengereten en ik hoop op medelijden! Omdat ik de liefde die ik bij die bloemen en dien 

 maneschijn heb opgevat, niet kon verzaken, ben ik vol van hartzeer nabij dit huis komen wo- 

 nen. Wanneer men in het boudoir geen medelijden met mijne ellende heeft, dan zal ik, 



(') TVoordel: "de wolkharen." De twee haarvleugela aan weerskanten vau liet hoofd eener Chinesche vrouw, heeteu 

 Youn-pin — wolkliaar. 

 (2; Zie Nota VIL 



