25 



als de visch in de stille nacht en in het koele water niet aanbijten wil ( 1 ), dan zijn de fraaije 

 jongeling en het schoone meisje niet voor elkander gepredestineerd. Gij moet dan maar uwe ge- 

 dachten zamenpakken en terugkeeren, want het is dan even nutteloos als de bloemen, die zich 

 in het stroomende water laten vallen ( 2 ). Toen de student Liang deze woorden van Youn-hiang 

 hoorde, werd zijn geheele gelaat met eenen glans van vergenoegen bedekt; terwijl hij in uit- 

 bundige blijdschap uitriep: //Ik dank u hartelijk waarde juffer en ben gelukkig, dat gij zoowel- 

 willend zijt. Wanneer er een vrolijk antwoord van het boudoir komt, dan zal uwe goedheid, juf- 

 fer! grooter dan die van den hemel zijn en dan zal ik den huidigen dag niet vergeten, voor en aleer 

 mijn ligchaam tot stof zal zijn vergaan. Mijne gedachten niet meester, hoop ik op medelijden." 

 Nadat Youn-hiang zijnen last gehoord had, keerde zij haastig om. Zij wenschte den student goeden 

 dag en sloeg de wilgenlaan in. Toen de student Liang zag, dat zij wegging, liep hij haar eenige 

 stappen na en zeide tegen de schoone : „ Ik heb vergeten uwen naam en voornaam te vragen en 

 hoeveel schoonheden erin het boudoir zijn." Youn-hiang, zijne woorden hoorende , zeide glimlag- 

 chende tot den jongeling: //Mijn naam is Youn-hiang en wij zijn met ons achten bij de jufvrouw; 

 maar Pi-youe en ik zijn reeds tien jaren bij haar in het boudoir. In al dien tijd hebben wij haar 

 nog niet verlaten; want het is moeijelijk om op aarde zulk eene uitstekende meesteres te vin- 

 den. Wij zijn van jongs af vertrouwelijk als zusters. Dagelijks zijn wij in den tuin en luchtig 

 en vrolijk als nimfen." Nadat zij dit gezegd had, ging zij de communicatiedeur door. Langs de 

 schaduw der bloemen zwenkte zij heen en weder; terwijl zij hare gulden leliën opligte ( 3 ). 



hoofdstuk: xviii. 



DE LIEFDE WORDT IN HET BOUDOIR BEKEND. 



Toen Youn-hiang naar de toiletkamer geloopen was en hare meesteres goeden dag gewenscht 

 had, zaten de cicaden reeds aan de bloemstengels. ( 4 ) Yao-sien zeide dadelijk tot Youn-hiang: 

 ,/De lucht was nog donker toen gij in den tuin gingt en gij komt eerst terug nu de zon 

 de balustrade beschijnt; waarom zijt gij zoo lang in den tuin gebleven?" Youn-hiang vertelde 

 aan hare meesteres het volgende: ;/ Ik ben, gehoorzaam aan uwe bevelen, den tuin ingegaan. 

 Ik zag er eene communicatiedeur, die naar eenen naburigen tuin leidde en ben er bedeesd 

 heen gegaan. Het was eene nieuwe studeerkluis. Langs den weg waren welriekende bloemen 

 en de vogeltjes sjirpten en zongen. Onder de lommer van eenen wilgenboom zag ik eenen min- 

 nenden jongeling, die sprakeloos bij de bloemen zat en heimelijk weende. Toen hij mij onder de 



(*) De chinezen beweren dat de visschen in stille nachten en als het water koud is, niet aanbijten willen. 



t 2 ) Zie nota 3 aan den voet van pag. 4. 



( 3 ) De chinesche vrouwen hebben door hare verkreupelde voetjes eenen waggelenden gang , diende Chinezen dichterlijk 



met eenen, door den wind bewogenen, wilg vergelijken. 



C) Het was dus reeds laat in den dag, daar de cicaden niet op bedaauwde stengels zitten. 



4 



