28 



jes overtebrengen." Toen Yih-tsang dit hoorde boog hij haastig: „ Jufvrouw! ik smeek u mij toete- 

 staan u iets te zeggen. Het woord ÜefdesyeclacMe is moeijelijk te onderdrukken. In mijne kille 

 studeerkluis schijnen mij de dagen langer dan jaren toe. Heden morgen treft mij het geluk, 

 dat gij medelijden met mij hebt, hetgeen inderdaad is als of een gewoon sterveling eene nimf 

 ontmoet had. Ik vertrouwde, dat gij mij de blaauwe brug ( x ) zoudt opleiden en daarom stond 

 ik met opgeheven hoofd tusschen de bloemen. Door de berigten, die gij heden zijt komen bren- 

 gen, hebt gij eenen rampzaligen gered en weder doen herleven. Daarom heb ik er niet op 

 gelet, dat mijne woorden haastig en achteloos waren en heb u aldus boos gemaakt en uwe 

 wenkbraauwen doen fronsen. Mejufvrouw! gij moet de zaak tot het einde voltooijen en gij moogt 

 niet, halverwege gekomen zijnde, mijn jeugdig leven verstooten en ongelukkig maken. Wanneer 

 gij u niet voor deze zaak interesseren wilt, dan zal ik mijn vergruisd leven aan uwe voeten 

 werpen." 



Toen Toun-hiang dit hoorde, riep zij schaterend van het lagchen uit: //Wanneer gij sterft dan 

 wordt ge immers een vrolijke en gelukkige geest. Op deze wereld duren de liefdesgedachten eeuwig en 

 jaar najaar gaat de groene lente voorbij." Al lagchende en koutende was de hemel duister geworden; 

 zij nam dus afscheid van den student en keerde terug. Liang droeg haar nog eenige duizende za- 

 ken op, zeggende: //Gij moogt deze zaak bepaald niet laten steken. Mijn leven staat geheel in uwe 

 hand. Als gij tijd hebt, wees dan zoo vriendelijk om in den tuin te komen." Young-hiang knikte 

 met het hoofd en ging spoedig terug; terwijl Yih-tsang naar den oostelijken tuin terugkeerde. 



HOOFDSTUK XX. 



DE MEESTERES EN HARE KAMERJUFFERS BEKIJKEN DE MAAN. 



Wij zullen nu geen gewag meer maken van de zaak van den jongman in den tuin, maar 

 wij zullen nu wederom spreken over Yao-sien in het boudoir. 



Het was juist in het begin van den herfst en er was een prachtige maneschijn. Zij gelastte 

 derhalve Youn-hiang om het geschilderde deurscherm opterollen en ging toen met hare kamer- 

 juffers op de balustrade leunen om de heldere maan te bekijken. Men zag de schijf met eene 

 prachtige kleur in het water weerkaatst, terwijl kleine zefierzuchtjes de sierlijke deur binnen- 

 stroomden, zoodat de schaduw der bloemen gedurig op den muur viel. Yaorsien zeide zachtjes 

 tegen Youn-hiang: //Het voorkomen der vier jaargetijden hangt af van de luchtgesteldheid. 

 Wij zijn al eene halve maand ver in het najaar. Er zijn in den geheelen omtrek geene wol- 

 ken te bespeuren en Diana is vol. De maan staat onbeweeglijk in het rustige herfstwater en 

 de koele westewind dartelt met het stof op de wilgenbladeren." 



(') Zie Nota Vil. 



