29 



Pi-youe, die naast haar stond, vatte liet woord op en zeide: //De natuur dringt ons van 

 jaar tot jaar verder. Weldra zal de noordewind kil de sierlijke deur inblazen. De zwerve- 

 lingen der wereld gaan er aan denken o in meer kleêren aantedoen. Bloemen openen zich 

 en bloemen vallen af, van jaar tot jaar. De heldere maan is herhaalde malen in het jaar 

 vol. De groene lente der stervelingen veroudert- spoedig en witte haren dringen zich aan de 

 slapen van den mensch vooruit. Ik herinner mij eene zaak welke in de eerste maand van dit 

 jaar gebeurd is. In een oogwenk is een groot half jaar voorbij gevlogen. In een zeker jaar 

 had ik eene rij treurwilgen geplant. Zij waren klein en groen en reikten mij slechts tot aan 

 de schouders. Niet lang geleden waren de takken reeds groot en lang. Ik telde eens op mijne 

 vingers na en vond, dat het reeds verscheidene jaren geleden is. Gedurende de laatste dagen 

 zijn zij door den westewind bestreken geworden. Hunne kleur is nu geel geworden en wat voor 

 frischheid is er nu aan? 



Ik vind, dat het mensch elijk leven gelijk aan eenen treurwilg is. In de middelbare jaren is 

 het gelijk aan het begin van den herfst. De herfst gaat voorbij, de stam verdort en de blade- 

 ren vallen af. Het gelaat droogt uit en wie heeft er medelijden mede? De groene wilg krijgt 

 echter wederom zijne lentedagen, maar hoe kan een oud mensch wederom jong worden?" 



Youn-hiang vatte ook het woord op en zeide: //Het is inderdaad gelijk aan den wind, die het 

 gescheurde zwerk oprolt, wanneer de avond nadert. Maar laten wij liever niet er over spreken 

 hoe de jaren en maanden den mensch tot ouderdom brengen, maar spreken wij liever over de 

 volle maan van deze nacht. Zij beschijnt verscheidene plaatsen der wereld. Hier zitten som- 

 migen die rood-zijden snaren bespelen; anderen naar vreugde begeerig, vermaken zich; weder an- 

 deren smachten en hunkeren gelijk de nimfen en geesten; anderen lijden droefenis en smart en 

 zijn zonder steun. Deze zijn in gedachten verzonken en betrachten bitter en lijdend de maan; 

 gene zijn reizigers die aan hun ouderlijk dorp denken. Zij zijn van haat vervuld dat zij 

 vol zijnde, hen reizigers, beschijnt ( x ). Anderen denken aan de afwezigen. Zij maken win- 

 terkleêren voor hen gereed, maar wie zal ze hun brengen? Er is ook eene soort van men- 

 schen, die aan iets denken 't geen zij niet te zien krijgen kunnen. In hunne droomen vliegt 

 hun geest naar het terras van Thsou ( 2 ); maar ontwakende, zien zij slechts de maan aan den he- 

 mel staan. Deze soort van hartzeer is inderdaad beklagenswaardig. Onder de zwervers zijn er 

 nog, die hunne smart verstrooijen , maar zij behoeven er zich niet moeijelijk over te maken, dat 

 hun geest na hunnen dood niet derwaarts zal snellen ( 3 ). Andere soorten van droefenissen kan men 

 nog verzetten, maar liefdesgedachten wegen het zwaarst en men vreest om alleen te gaan sla- 

 pen. Ik geloof niet, dat Diana al de ellende der menschenkinderen weet, anders zoude zij niet 

 op alle plaatsen vol schijnen. Men moet in het leven zoo veel mogelijk vrolijk zijn; want tel- 



(') De volle maan is altijd het zinnebeeld der ■volmaaktheid. Een man zonder vrouw, eene vrouw zonder man; een 

 reiziger alleen, zonder zijne familie, vormen geen geheel. Er ontbreekt hun iets en zij zijn evenals de maan die nog 

 niet vol is. 



(*) Zie Nota X. 



C 3 ) Namelijk naar het terras van Thsou. 



