31 



zij heen', bekoorlijker dan Diana. Zij riep Toun-hiang om met haar medetegaan en betrad met 

 hare gouden leliën ligt het groene frische mos. 



Zij wandelden den tuin in en kwamen bij den lotusvijver, waar een ligte damp over het 

 herfstwater lag en het bootje, waarmede men lotusbloemen plukte, voor het oog verborg. 

 Youn-hiang riep haar toe om naar de oostkant te gaan. Zij wees op de communicatiedeur 

 en zeide: //Jufvrouw! laten wij eens gaauw dien nieuwen tuin gaan bekijken." De jufvrouw 

 antwoordde: lf ïk ga niet, want ik ben bang, dat de student Liang daar zijn zal. Als wij hem 

 in den tuin ontmoeten, dan kunnen wij hem moeijelijk ontkomen, want ik weet, dat hij ge- 

 woon is om den geheelen dag te minnezuehten." De kamenier antwoordde: //Het is nog vroeg- 

 en de student Liang zal nog wel in het land der droomen liggen. Laten wij er een oogen- 

 blikje in gaan dartelen, want gij zijt nog niet lang in den tuin geweest." 



Yao-sien volgde den wenk van Youn-hiang en trad met ligte schreden den oostelij ken tuin 

 binnen. 



Het oog werd geheel en al door de natuur vervuld en het was wel waard om er in te 

 wandelen en er van te genieten. Het gekweel der vogeltjes vervulde de ooren. De meesteres en 

 hare dienares wandelden op en neder, zich in het schoone landschap verlustigende. Wie had 

 echter kunnen denken, dat de student Liang, bevreesd om alleen te blijven slapen, vroeg opge- 

 staan was en tusschen de bloemen slenterde, waarheen zijne voeten hem droegen. De hoo- 

 rnen waren onduidelijk door den morgennevel, die over hen hing. Toen hij iemand in den tuin 

 lagchende hoorde spreken, liep hij haastig en verward naar de westkant toe. 



Toen Yao-sien iemand hoorde aankomen, liep zij zonder zich om Youn-hiang te bekomme- 

 ren haastig vooruit, zonder te bedenken, dat zij hem daardoor juist te gemoet liep. Het kwam 

 omdat alles nog door den nevel bedekt was en men dus niets onderscheiden kon. Hij ligte 

 het hoofd op en zag de onnoemelijk bevallige en beminnen swaardige Yao-sien. Van te voren 

 had hij reeds eene geheele liefdesverklaring bedacht, maar nu hij haar ontmoette kon hij geen 

 woord spreken. Toen zijn geest wat bedaard Avas, begon hij aldus te spreken: //Waaraan 

 heb ik het geluk te danken dat ik u zie? O jufvrouw! ik ben door uwe goddelijke ver- 

 schijning verstomd. Voortdurend heb ik naar de maannimf ( x ) gehunkerd en ik dacht, dat ik 

 uit liefde tot u zoude sterven. Hoe kon ik gerust zijn zoolang ik u nog niet ontmoet had? 

 Nu ik u, jufvrouw! heden wederom in den tuin ontmoet, zoo geloof ik dat wij in liet vori 

 leven voor elkander gepredestineerd zijn. O jufvrouw! liefde kan men het moeijelijkst in hare 

 ontmoeting stuiten ( 2 ). Als men niet levenslustig is, dan doet men zijne jeugd te kort." 



Yao-sien antwoordde beschaamd en verlegen: //Wij ontmoeten elkander in verdachte om- 

 standigheden ( 3 ). Gij, mijnheer! zijt een geacht student die zich in eene koele studeerkamer, 



(•) Tchang-ngo, de chinesche Diana, waarbij hij Yao-sien vergelijkt. 



(') Woordl: //Sneeuw, maan, wind en bloemen kan men niet beletten elkander te ontmoeten." 

 (-) Woordl: «Wij ontmoeten elkander onder den prnimenboom en in het, meloenveld." Dit is eene toespeling on- 

 de volgende spreuk: //Zet uwen hc^d ui«t teregt onder eenen pruimenboom, en haal uwe schoenen niet op in een me- 

 loenveld." (opdat men u niet verdenke pruimen te stelen of meloenen te plukken). De betcekenis ia: Wees voorzit' 

 wanneer gij u in verdachte omstandigheden bevindt. 



