32 



den stijl der klassieke werken tracht eigen te maken. Ik ben eene maagd van achter het 

 groene venster, die den geheelen dag met de naald in de hand mijne jeugdige jaren door- 

 breng. Het huwelijk hangt van de ouders af en het is een meisje niet geoorloofd daar over 

 ligtvaardig te spreken. Men mag niet loszinnig aan de banden der welvoegelijkheid raken. 

 In de eerste plaats hangen wij van onze ouders af en in de tweede plaats van den Hemel. Ik 

 raad u aan, mijnheer! om niet zoo ijdel en ligtzinnig te spreken, maar u liever met een op- 

 regt hart aan uwen vorst en koning te wijden." 



De student Liang zeide snikkende: //Schoone jufvrouw! hoe zoude ik de gestrengheid van 

 de wetten der welvoegelijkheid niet kennen? Maar daar ik reeds mijn geheele leven aan u 

 gedacht heb en ik nu niet met u vereenigd kan worden, zoo is mijn -groene leven bedorven. 



Wij moeten wel is waar onze ouders volgen en gehoorzamen, maar wat staat kan men 

 maken op de praatjes der koppelaars? In deze wereld zijn zeer vele kwellingen. Als de man 

 dom en de vrouw knap is, dan is het inderdaad beklagenswaardig. Daarom wenschte ik gaarne 

 een verbond te zweeren, dat onze beide harten, zoowel in de studeerkamer als in het boudoir , 

 standvastig zullen blijven en dat, zoo ik niet met u. vereenigd kan worden, ik nimmer een 

 ander huwelijk zal aangaan/'' 



Yao-sien zeide glimlagchende tegen den jongeling: //Alles hangt af van de predestinatie des 

 huwelijks. Van af ouds zegt men: Is men niet voor elkander gepredestineerd, dan veroorzaakt 

 eene onmoeting niets. Vereenigingen en scheidingen in deze wereld hangen alleen van God af." 



Het hoofd opheffende, zag zij dat de zon reeds het rek met witte CamehVs bescheen. Be- 

 vreesd, dat de dienstboden in den tuin zouden komen, nam zij afscheid van hem. De student 

 Liang keerde, met droefheid vervuld, naar zijn studeervertrek terug. 



hoofdstuk: xxii. 



LIANG KLAAGT DE BLOEMEN ZIJN LEED (i). 



,/Wat rouwt het mij, dat ik dit fraaije meisje ontmoet heb en zooveel minnewoorden tegen 

 haar gesproken heb. Haar hardvochtig hart bekommert er zich niet eens over, dat mijne inge- 

 wanden verscheurd zijn, .maar zij heeft mij bovendien eene nieuwe smart bezorgd, die mijne 

 wenkbraauwen doet fronsen. Hoe zwaar is de scheidingsmart nu niet!" 



Hij zuchtte tegen de bloemen en zijne tranen stroomden heimelijk. 



v De bloemen zijn sierlijk en overvloedig en de granaatappelen zijn rood. De bloemen zijn 

 schoon gelijk het gelaat der jonkvrouw. De bloemen zijn echter voor oogen, maar de schoone 



( l ) De Commentaar zegt van dit hoofdstuk: » Dit hoofdstuk is niet zeer uieuw of rein. De rhythmus is ook eentoonig 

 en liet is juist evenals het 29ste en 31ste hoofdstuk. Het is waarschijnlijk, dat men dit hoofdstuk er later ingelascht heeft." 



