36 



HOOFDSTUK XXIV. 



ZIJ ZWEREN ELKANDER OPREGTE LIEFDE. 



Spreken wij nu niet meer over de liefde en de gevoelens in het boudoir, maar weder eens 

 over den student Liang, die aan het schoon gelaat van Yao-sien zat te denken. 



z/Licht en duisternis gaan spoedig voorbij, maar menschen ontmoeten elkander moeijelijk. In 

 een oogwenk zijn wij in het midden der achtste maand gekomen. Mijne minnares is spoorloos 

 weggebleven en wie zal eenen brief voor mij naar mijne schoon e brengen? Ik bedenk daar 

 juist dat het heden avond het Midherfstfeest is ( x ). Alle menschen blazen en spelen door el- 

 kander op fluiten en violen. Iedereen wandelt vrolijk in den maneschijn. Maar bij mij zijn 

 droefheid en smart berghoog opgestapelt. De gulden bekers willen niet in de maag van eenen 

 droevigen nederglijden. Wegens eene vrouw heb ik alles ter zijde geworpen. Mag ik u vra- 

 gen O Diana! hoe gij zoo helder de menschen kunt beschijnen, indien gij vertoornd zijt?" 



Hij neigde het oor en hoorde de tweede trom van de stadspoorten slaan ( 2 ). Een glimmend 

 vonkje van de half uitgegane lamp bescheen zijn droevig gelaat. Onder de gestikte sprei lag de 

 jongeling te bibberen en kon, eenzaam als hij was, niet inslapen. Hij stond op en ging lang- 

 zaam de geheele omheining rond. In de bamboelaan was niemand en men hoorde er slechts 

 het suizen van den wind. In den lotusvijver zag men de maan het gerimpelde water beschijnen, 

 Wien hoorde hij daar plotselings op de jaspisfluit blazen? Men hoorde duidelijk alle bergen 

 en dalen van melodiën weergalmen. Die muzijk veroorzaakte droefheid en smart bij den ver- 

 latenen en twee traandroppels bevochtigden zijne kleêren. Hij ging de communicatiedeur door 

 en ging daar wandelen. In den maneschijn zag hij iets bevalligs, als of er iemand liep; hij 

 vlugtte onder de lommer der wilgen, verschool zich haastig en zag toen een groepje nimfen, 

 die op de aarde gedaald waren. De wind speelde met hunne zijden kleêren en deed ze heen 

 en weder fladderen. Hun bevallig stemgeluid kAvam tot aan het bloemenperk. Hij keek eens 

 naauwkeurig en zag dat het de dochter van den Heer Yang, Yao-sien, met hare dienstbode en 

 kamerjuffer waren, die in den maneschijn wandelden. 



Eene zeide: //Men heeft verscheidene schoone natuurtafereelen in het jaar. Alhoewel wij 

 reeds het maanlicht voor het huis genoten hebben, zoo is toch eene wandeling bij helderen 

 maneschijn en zachten wind niet te verwerpen.'" 



Hoe konden zij weten dat er iemand onder de treurwilgen stond, die zoo verliefd op een schoon 

 gelaat was? Hij liep naar het bloemenperk toe, en boog haastig: //Jufvrouw! afs gij heden 



(*) Dit feest valt op den I5den der 8ste Chinesche maand. 



(*) De tijdverdeeling in China is bij wachten van 2 uur elk. Elke wacht wordt door eene trom op de stadswal-torens 

 fiangegeven. 



