37 



nacht medelijden met mij wilt hebben , dan zult gij mijn geheele leven verzoeten." Pi-youe 

 sprong vooruit en riep uit: //Wie komt daar in het holle van den nacht in den tuin loopen? 

 Als mijne meesteres hier komt, moest gij u uit de voeten maken. Wat voor eene hemel- 

 hooge stoutheid is dat om zoo onbeschoft te zijn!" 



Toen de jongeling dit hoorde, zeide hij: Ik smeek u, jufvrouw! mij vergiffenis te schenken. 

 Sints dat ik de jufvrouw bij het damspel ontmoet heb, heb ik mij niet door den afstand laten 

 afschrikken, maar heb haar gevolgd en gezocht. Ik heb in mijn eenzaam studeervertrek de 

 ellendigste nachten doorgebragt en heb door haar mijne hartrust verloren. De maan van 

 dezen nacht heeft eene beteekenis. Zij beschijnt helder alle bloemen en boschjes in alle tuinen. 

 Minacht den student niet, zoo hij u heden avond wat over liefde spreekt." 



De jufvrouw zeide zachtjes: //Mijnheer! luister wel: Deze tuin is niet het Wou-ling veer ( 1 ). 

 Meisjes mogen zich niet met liefde bemoeijen ( 3 ). Ik heb alleen verstand van met de naald in 

 mijne kamer te werken en ik moet u dus verzoeken, mijnheer! naar uw studeervertrek terug- 

 tekeeren en niet meer naar de wilgen aan deze zijde van den muur te hunkeren ( 3 )." 



De student Liang antwoordde met tranen in de oogen: //Jufvrouw! waarom is uw hart van 

 steen en ijzer. Ik ben door uwe schuld reeds het geheele jaar ziek en ik heb geen genees- 

 middel om de wortelen mijner liefde uitteroeijen. Mijne tranen vallen steeds, als ik naar de 

 maan kijk en mijne ingewanden zijn reeds herhaalde malen in dezen tuin verscheurd. Mijn 

 geheele ligchaam vermagert en teert uit. Gejaagd en besluiteloos, weet ik niet meer tot wien 

 ik mij wenden moet. Ik begin er uit te zien als een bamboestam in een bosch ( 4 ) en mijn 

 uiterlijk is geheel en al veranderd. Gedurende den dag is mijne ellende nog uit te houden, 

 maar als de nacht komt, kan ik de smart mijner eenzaamheid niet weerstaan. Ik schrik als 

 ik het geluid der trom hoor, wanneer de maan ondergaat; want het verscheurt mijne inge- 

 wanden en verbrijzelt mijn hart. Deze minnepijn is inderdaad onmogelijk uittehouden. Ik 

 lijd ellende, als ik bij de brandende lamp zit, die mij het hart breekt. O mejufvrouw! als gij 

 de bitterheid mijner gedachten niet gelooven wilt, zie dan, ik bidu, hoeveel sporen van tranen 

 er op mijn zijden kleed zijn. Als gij geen notitie van mij nemen wilt, dan zal ik stellig onder 

 uwe oogen omkomen en vergaan.» Ik durf u niet te haten , alhoewel gij mij te kort gedaan en 

 teleurgesteld hebt; maar ik zal het er voor moeten houden, dat wij elkander in het vorig le- 

 ven gehaat hebben ( 5 )." 



Yao-sien zag, dat hij inderdaad ongelukkig was en Youn-hiang kon niet beletten, dat eenige 

 tranen op hare borst vielen. Zij sprong vooruit en riep uit: 



//Beste jufvrouw! mijnheer Liang is inderdaad in het hart gewond en wanneer gij hem nu uw 



( l ) zie Nota IX. 



(') Woordel. Rokken en liaarnaalden mogen zich niet met wind en bloemen bemoeijen." 



(*) //Wilgen" d. i. "meisjes." 



(*) d. i. »mager." 



( 5 ) De Chinezen gelooven aan de zielsverhuizing. Zoo zullen twee personen die elkander in een leven gehaat hebben, nimmer 

 in het volgend elkander kunnen trouwen, alhoewel dan de nijdige Goden dikwijls liefde bij de eene partij verwekken, tot 

 straf van dien vroegeren haat. 



