40 



Toen de student Liang uit de woorden der jufvrouw bespeurde, dat zij weigerde, weende hij 

 onder de bloemen zijne zijden mouwen nat. Hij neigde het hoofd en loosde sprakeloos eenen zwaren 

 zucht. Plotseling begon hij droefgeestig aldus te spreken: //Wie had kunnen denken, dat gij 

 mij zoudt teleurgesteld hebben en daardoor mijnen grijzen vader ongelukkig zoudt maken ? Want 

 ik geloof niet, dat ik lang van u gescheiden kan zijn en wanneer ik teruggekeerd ben, zal 

 ik stellig dadelijk sterven." 



Toen de jufvrouw zijne smart bespeurde zeide zij: //Ik smeek u het geduldig te verduren en 

 goeden moed te houden. Zoo wij inderdaad voor elkander gepredestineerd zijn, dan zullen wij 

 ten laatste ook vereenigd worden. Waarom wilt gij zoo maar dadelijk in dezen tuin deze 

 vereeniging dwingen? Meent gij, dat ik de menschelijke smarten niet ken? Maar wanneer 

 de weg ongeoorloofd is, dan mogen wij hem niet begaan. Van jongs af aan heb ik steeds die 

 wellustige en lage vrouwen veracht, welke zonder tusschenpersonen, zich ongeoorloofd ver- 

 eenigen en daardoor de menschelijke banden vernietigen. Al wilt gij mijn ligchaam dooden, 

 zoo zweer ik toch, dat ik aan uwe wenschen geen gehoor zal geven. Laten wij met een stand- 

 vastig hart wachten, totdat wij in de bruidskamer de huwelijksvreugden mogen genieten." 



De student Liang zag, dat zij zijne begeerte niet volgen wilde en er schoot hem dus niets 

 anders over dan zijne droefheid te verkroppen en naast haar in de schaduw der bloemen te 

 gaan zitten. Beiden bleven daar vertrouwelijk te zamen zitten keuvelen en lagchen. Plotse- 

 ling sloeg men de vijfde wacht op de stadsmuren ( l ). Het dienstmeisje haastte hare meesteres 

 om naar haar boudoir terugtekeeren. Van schrik opgesprongen, stortten de twee scheidenden 

 eenen tranenvloed en hij riep met een toegesnoerd hart uit: „O jufvrouw! deze droefheid is nog 

 erger dan de vorige! Ik hoop dat gij in uw vertrek mijner zult gedenken en niet uwen eed 

 als een stof-atoom zult beschouwen. Laat mij door uwe bode weder wat van u hooren, opdat 

 ik niet in mijne studeerkamer stil en doodsch naar nieuws van u haken moet." 



Yao-sien kon nog moeijelijker afscheid van hem nemen. Met tranen op haar blanketsel zeide zij : 

 z/Ik ben opgegroeid binnen eene vermiljoenen deur en leef in een sierlijk vertrek, niet geloo- 

 vende dat liefdepijn iemand ongelukkig maken konde. Maar nu ik thans afscheid van uneem, 

 voel ik voor het eerst hoe diep de ellende eener scheiding is. Ik moet u op het hart drukken , 

 dat gij tracht roem te verkrijgen, opdat wij des te vroeger, vertrouwende op het roode blad, 

 uwe ouders kunnen zien ( 2 )." 



Zij vatten elkander toen bij de hand en schudden die en konden onmogelijk scheiden. Plot- 

 seling kraaiden de hanen en krasten de kraaijen en de maan daalde in de oosterkimme 

 neder. De student Liang begeleide Yao-sien terug en vier zilveren traanstroomen rolden gelijk- 

 tijdig neder. De eene ging diepbedroefd naar haar boudoir terug, terwijl de ander met loome 

 schreden zich onder de lommer der wilgen begaf. Zij waren evenals twee mandarijneenden, die 

 door de golven heen en weder geslagen, sidderend en verward, zich zelven niet meester, naar 

 twee kanten gedreven worden. 



( l ) De vijfde wacht is van 3—5 uur a. m. 

 (») zie Nota XXI. 



