43 



Pi-youe ging op het hooren dezer woorden weg en vertelde het voorval aan hare meesteres 

 in het boudoir: „De student staat in den tuin op u te wachten, om afscheid van u te nemen, 

 daar hij heden avond naar zijne vaderstad terugkeert." 



Toen Yao-sien dit hoorde, ontroerde zij sterk: „Hoe is het mogelijk! Naauwelijks hebhen 

 wij elkander ontmoet, of hij wil weder scheiden; ik wilde hem juist opdragen, om zoo spoedig 

 mogelijk eenen koppelaar te sturen." Zij ging toen met Youn-hiang en Pi-youe mede en , haastig 

 hare gouden leliën bewegende, verliet zij het sierlijke boudoir. 



Het drietal ging, de zon vermijdende, den tuin in. Toen de student Liang Yao-sien zag 

 aankomen, liep hij de omheining rond, om het schoone meisje te ontvangen. Voor dat zij nog 

 gesproken hadden, gevoelden zij reeds de smart der scheiding. Zij namen elkander bij de hand 

 en begaven zich te zamen onder de schaduwrijke wilgen. 



De student Liang zeide snikkende tegen Yao-sien: //Heden moet ik van u scheiden en eene 

 wolkenlaag tusschen ons plaatsen. Mijn vader is met verlofstractement naar zijn huis terug- 

 gekeerd en ondanks mijzelven, moet ik dus van u scheiden. O! hoe jammerlijk zal de smart 

 onzer liefdesoverpeinzingen in twee plaatsen zijn! O, jufvrouw! geef die heldere parel ( l ) 

 niet aan eenen anderen man weg; want op het oogenblik toen ik van uwen geëerden vader afscheid 

 nam, heeft hij mij gedurende het maal beloofd, mij met u te laten trouwen. Binnen korten 

 tijd zal ik ook eenen koppelaar sturen om u te vragen, wanneer ik het huwelijk met u zal 

 kunnen sluiten. * 



O! ijdel is de droefheid over de toekomstige scheiding, want wie zal ze verstrooijen ? Wil- 

 genkatjes kunnen scheidenden niet vastbinden (»)." 



Yao-sien tegenover den student staande, liet twee tranen vallen: „ïk vrees slechts, dat onze 

 huwelijksband niet gesloten zal worden en die zaak ligt mij op het hart; want alhoewel 

 papa reeds zijne toestemming gegeven heeft, zoo zijn er nog uwe beide ouders. Denk wel 

 aan de eedbelofte van het gebloemde briefpapier, opdat wij beiden niet meineedig worden. 

 Wanneer uw vader en uwe moeder geen gehoor aan mijne wenschen willen geven, zoo zal ik 

 u toch niet ontrouw worden en eenen anderen trouwen. Wie, sints de oudste tijden af, moet 

 niet eenmaal sterven en ik zoude dan liever onder de groene graszoden liggen, door de avond- 

 schemering omringd. Ik weet echter nog niet, wat er in uw hart omgaat; wees dus zoo goed 

 mij dit hier tusschen de bloemen openhartig te vertellen." 



De student Liang, Yao-sien's hand vasthoudende, zeide: „O jufvrouw! Ik heb dit reeds in 

 den tuin voor de Goden bekend: wanneer wij niet te zamen grijs mogen worden, dan zal 

 ik mijn huis verlaten, mijn leven verzaken en u volgen en opzoeken. In leven of dood zal ik 

 niet ontrouw aan u, uitstekende jufvrouw! zijn, maar stellig mij zelven tot het einde toe ge- 

 lijk blijven. Mijne geliefde, als gij mij verlaten zult hebben en in uw slaapvertrek teruggekeerd 

 zijn, wees dan niet angstig om mij, want van de vroegste tijden af hebben minnegedachten 

 steeds ziekten te weeg gebragt en ik zoude vreezen, dat uw bloeijend gelaat er door verma- 

 geren en invallen en mij bedroefd en ongelukkig maken zoude." 



(1) d. i. //U zelven. 



(2) Zie nota XIX. 



