45 

 HOOFDSTUK XXIX. 



HIJ KLAAGT DE MAAN ZIJN LEED. 



Met een en zwaren zucht, keerde hij naar de bibliotheek terug, terwijl hij niet beletten kon, 

 dat twee tranen langs zijne kaken af biggelden. Hij stikte bijna in zijne snikken, sloeg zich 

 op de borst en huilde van bitterheid en hartzeer: //Wij waren niet voor elkander bestemd en 

 dus is mijn eed in den tuin ijdel geweest en ik heb dit schoone meisje Yao-sien bedrogen ! O 

 jufvrouw! zoo ik te voren geAveten had, dat ik niet eeuwig met u vereenigd kon worden, dan 

 zoude ik u in den beginne niet hebben durven misleiden. Omdat wij niet voor elkander gepre- 

 destineerd waren, zijn mijne liefde en trouw doorgehakt. Ik roep den hemel aan, maar hij 

 antwoordt niet; — de aarde aan, maar zij luistert niet! Daar ik in dit leven niet eene deken 

 en een hoofdkussen met haar deelen kan, zoo kan ik niet langer hopen in het daglicht te blij- 

 ven leven, maar ik zal stellig mijn leven door mijne geliefde verliezen. O jufvrouw! gij weet 

 stellig niet, dat mijne ingewanden verscheurd zijn." 



Hij stampte toen de zooien uit zijne schoenen en klakte zich de vingers stuk, terwijl hij 

 zich luid snikkende wel tienmaal op het bed nederwierp. 



f/ hoe rampzalig, dat dit bloeijend gelaat mij niet toegedeeld is ! Een oogenblik van zefier 

 en maneschijn is in de golven gevallen!" ( 2 ) 



Hij pakte toen zijne opstellen op en smeet ze in het water, terwijl hij zijne verzen, oden, 

 liederen en gedichten in de vlammen wierp. 



„Nu ik niet met mijne jufvrouw kan trouwen, zoo wil ik slechts den dood zoeken. Want 

 al kom ik ook door mijn examen voor de drie hoogste letterkundige rangen, zoo is dit voor mij 

 toch slechts eene ijdele eer. Ik kan naauwelijks een beetje rijst of thee mijne keel inkrijgen en 

 al had ik ook lamsvleesch en fijne wijnen, wien zoude ik die kunnen voorzetten. Ik liefdelooze, 

 moet de maan ( 2 ) tusschen de bloemen ten zeerste vreezen." 



Hij klaagde toen zijne scheiding aan Diana. De heldere maan aanschouwende, riep hij uit: 

 „O bevallige! hoe jammer, dat wij in deze wereld niet vereenigd kunnen zijn. Ik herinner mij 

 nog, hoe wij voor de eerste maal te zamen geminnekoosd hebben. Hoeveel liefde was er niet 

 in dien tuin! Nu heeft mijn vader de vervlogen dingen en mijne vorige liefde gestoord en ik 

 heb geene hoop, dat ik een vrolijk huwelijk zal kunnen aangaan ( 3 ). 



Onder deze maan zijn mijne ingewanden door het denken verscheurd en ik weet niet, welke 

 plannen ik nemen moet. Ik moet denken, dat ik in dit leven nimmer mijne wenschen zal kunnen 

 volgen. Voortdurend vallen mijne tranen en mijn gebeente smart mij. — Ik zie de heldere maan en 

 ben alleen rusteloos. Mijne oude tranen zijn nog niet droog, of nieuwe tranen dringen zich wedey 



(*) Een gelukkig oogenblik is onmiddelyk verloren gegaan. 



t 2 ) Diana. 



(3) "VVoordh "dat het feniksmannetje en fenikswijfje vrolijk aaneen geknoopt kunnen worden," 





