46 



vooruit. Nu ik met mijn meisje niet één paar kan worden, zoo zal mijne deken koud en 

 mijn hoofdkussen kil blijven; want wie zoude ik in plaats van haar kunnen minnen? Hoe be- 

 rouwen mij nu mijne hemelhooge eeden ! Ik heb geen hoop meer, dat ik achter de zijden gor- 

 dijnen met haar vereenigd zal kunnen worden. Hoe jammer! als men zich vereenigen wil, 

 en daartoe geen middel vinden kan. O Yao-sien! mijn meisje en zuster! — 



De mandarijneenden ( l ) zijn van elkander geslagen en kunnen niet paren. Wie had gedacht, 

 dat mijn waarachtig hart tot asch had kunnen worden. Wanneer ik de glanzende maan aan- 

 schouw, dan stroomen mijne tranen en honderderlei scheidingssmarten vervullen mijn hart. 

 Nadat ik in den tuin van mijne schoone afscheid genomen heb, is mij bij mijne terugkomst 

 zulk eene droefenis overkomen. Smachtend zie ik naar den wijden hemel, maar hef te ver- 

 geefs het hoofd op, want alle mijne liefde, heeft het water oostelijk medegevoerd ( 2 ). Zoo 

 wij in dit leven geen schoon paar kunnen vormen, welnu, — ik heb mijn gansche hart nage- 

 gaan en ik zal het niet wagen, iets nieuws te begeeren en het oude te vergeten. Dit getrouwe 

 hart zal eerst met den dood ophouden. Als ik de heldere maan zie, dan rollen mijne tranen 

 brandend. De vervlogen vrolijke dingen zijn allen tot niets geworden. En al had ik ook min- 

 negedachten, zoo is er toch geen weg om ze haar toe te doen komen. O! deze dag is inderdaad 

 als golvend gras." 



Snikkende en weenende, gepijnigd door zijne hartsgedachten, ligte hij het hoofd op en zich 

 zei ven niet meer meester, vloekte hij God. — //Mijn geheele minnehandel met mijne schoone is 

 verwoest en de oostewind heeft het feniksmannetje en fenikswijfje uiteen geslagen. Ik wil dit 

 ellendig leven verzaken tot dank voor dit schoone wezen; want als ik de maan aanschouw, 

 dan denk ik aan mijne minnares." 



Zijne tranen stroomden als een regen neder. Heimelijk pinkte hij ze met zijne vingers weg 

 en bejammerde zijn lot, dat zulk een schoon huwelijk afgebroken was. In het duistere 

 peinzende, onderscheidde zijn hart niet meer en men kon zeggen, dat zijne geheime liefde in stof 

 veranderd was. Zijn geheele binnenste was kil en huiverde van de vele droefheid en als hij een 

 poosje peinsde, dan werd zijne keel voortdurend beklemd. 



z/Daar wij in het leven niet bijeenkomen mogen, zoo zal ik haar in den dood zoeken. O! ik 

 durf er niet aan denken, dat het schoone meisje in haar sierlijk vertrek zal te weten komen, dat ik 

 een ander huwelijk ga sluiten. Ik heb haar in hare hoop dat ik eenen koppelaar zoude sturen 

 om haar te vragen, bedrogen. Wie had kunnen denken, dat een ander deze vreugde zoude genieten?" 



Aan deze liefde en dezen spijt denkende, kon hij zijne liefde niet verzaken. De maan ging ondel- 

 en met den nacht nam de wind in hevigheid toe. Hij wilde toen naar zijne kamer terugkeeren 

 om te gaan slapen en aldus zijne ziel niet langer te pijnigen. Maar toen hij zijne kleêren 

 uittrok, zag hij onverwachts het gebloemde briefpapier. Het eedformulier stond even versch 

 op het papier als van te voren. Hij nam het in de hand en weende bloedige tranen. 



{}) De Mandarijaeenden zija zinnebeelden der huwelijkstrouw. 



( 2 ) Alle rivieren in China loopen in eene oostelijke rigting naar zee. De zin beteekent dus , dat zijne liefde hopeloos 

 verloren is, even als het water eener zich in zee uitstortende rivier. 



