15 



de kaptafel schoon; You-siao ontstak in het vat een befaamd reukwerk; Kim-havg berookte de 

 zijden dekens met een wierookkorfje; ( 1 ) terwijl You-yen naar voren liep en het sierlijke bed af- 

 veegde; Kou-ying haalde versch welwater op en You-fa zette welriekende pionia's in de bloem- 

 vazen. Youn-lia vroeg daarna aan hare schoone meesteres: //Hoe zijn de schoonheden van het 

 uitzigt in de woning van Mevrouw Yao?" 



Yao-sien antwoordde: //Het is er zeer schoon en sierlijk. De boomen en bloemen in den tuin 

 rieken er het geheele jaar door. De vijvers zijn evenals bij ons in huis en de Pioniakoepel is 

 lommerrijk en koel." Pi-youe vatte het woord op en zeide tegen hare meesteres : // Alleen 

 de ontmoeting met dien jongman op zekeren avond was lastig. Omdat jufvrouw Ma toen bij 

 u was, heb ik u die zaak nog niet verteld. Toen ik dien avond de dams tukken opraapte, zag 

 ik dat de student Liang nog niet naar zijne studeerkamer teruggekeerd was, maar nog steeds 

 op de steenen balustrade, wezenloos als een beschonkene, leunde. Naauwelijks zag hij mij, 

 of hij vertelde mij alles van a tot z. Hij vertelde mij, dat toen hij uw schoon gelaat aan- 

 schouwd had, zijne ziel u in het boudoir gevolgd was en dat hij maar één e gedachte had, 

 namelijk om plannen te maken om met u eene verbindtenis aan te knoopen. Hij wilde Liou- 

 lang en Youen-ïang nadoen ( 2 ). Hij vertelde mij eene heele droevige historie en elk woord dat 

 hij sprak, verscheurde zijne ingewanden. Ik vond, dat hij zeer belagchelijk was; want wat 

 gaat hem een ander man's dochter aan? In de wereld is eene zekere soort van malverliefden , 

 die altijd zoo zitten te smachten. De eene meer dan de andere, zit zoo lang te denken tot dat 

 zijne ingewanden verscheurd zijn en het is te vreezen, dat zoo zij langer denken, zij ziek 

 worden en door eene vrouw het leven verhezen. Hij belastte mij met de overbrenging van 

 eenige woorden en onderwijl loosde hij verscheidene groote zuchten en was aan het jammeren 

 en klagen. Hij had veel van eene bloem; die zich opzettelijk in het water laat vallen, om 

 het stroomende water te volgen; maar hoe hadden wij zijn verscheurd hart mogen aanne- 

 men ?" 



Toen de jufvrouw deze woorden hoorde lagchte zij hartelijk: //Wat zijn er toch voor malle 

 jongens in de wereld. Van af ouds zijn er altijd zulke papillons geweest, ( 3 ) die hun huis ver- 

 laten en hun leven verliezen, om mingenot te smaken. Gewoonlijk zijn dat jonge menschen 

 van een losbandig karakter die, als zij iemands dochter zien, ze dadelijk voor zich begeeren. 

 Maar wij meisjes moeten deugdzaam handelen en geene slechte zeden in onze slaapkamers 

 binnenhalen. Nu ben ik hier en hij daar; en al heeft hij ook nog liefdesgedachten, zoo is er 

 toch geen weg om in deze verre plaats te komen. Ik heb een gordijn laten zakken om de 

 maan tuschen de bloemen aftescheiden, en laten de vlinders nu maar de Oostmuur overvlie- 

 gen ( 4 ). 



I 1 ) Een van ijzer of gouddraad gevlochten mandje om de beddedekens te parfumeren. 



(2) Zie Nota IX. 



( 3 ) Woordelijk: «Bloemen begeerende gasten." Men herinnere zich Goethe's Mephistopheles die legen Faust zegt; 

 "Du sprichst ja wie Hans Liederlich, Der begehrt jede liebe Blume für sich." 



( 4 Zie Nota XV. 



