11 



zamen. Alhoewel gij, mijnheer! ook uwe losbandige tong laat gaan, zoo zal mijne meesteres 

 de moeite niet nemen om hare o oren er mede te vullen." 



Nadat zij dit gezegd had, ging zij lagchende verder. Yih-tsang bleef ontsteld bij de bloemen 

 staan: //Zonder reden ben ik in eene hartbedroevende zaak gewikkeld, maar wie heeft me- 

 delijden .met de droefenis, die ik deze nacht doorsta?" 



HOOFDSTUK VII. 



DE DWAZE GEDACHTEN VAN DEN STUDENT LIANG. 



Hij oogde het schoone meisje na, dat zich haastig verwijderde, maar hij zag slechts de maan, die, 

 tusschen de wilgenstammen schuinsch invallende, haar zijden kleed bescheen en eenige weinige 

 verspreide sterren, die bij den melkweg stonden. Hij woedde, dat de bloemen van den tuin 

 hare avondgeuren uitwasemden en kon deze droevige plaats niet langer dulden. Met loome 

 schreden keerde hij den hem langschijnenden weg naar het studeervertrek terug, zich het ge- 

 sprek herinnerende, dat hij van te voren met zijnen neef gehad had. 



w Hij zeide: — Men mag niet morren zoo men te midden van bloemen en maneschijn is — ; en 

 nu ben ik op eens op eenen twistappel gestooten en heb het middel niet willen gebruiken, om 

 geen verscheurd hart te krijgen. Ik heb reeds de handgrepen van eenen verleider gebruikt, 

 wat raakt het nu, of ik ook te midden der bloemen moet sterven." 



In zijne studeerkamer teruggekeerd, kon hij echter de geheele nacht niet slapen. Zijn hart 

 hunkerde en smachtte naar deze bevallige vrouw, wier innig schoon gelaat hij bij het lamp- 

 licht gezien had: //Wat was zij schoon en wat was haar toilet verschillend van dat van ge- 

 wone vrouwen. Zij had slechts ééne Chloranthus-bloem in het haar en droeg slechts een 

 wit moesselinen rok en daarboven een zijden kleed. Haar bovenkleed was ook niet te lang, 

 maar reikte juist tot aan hare knieën. Met hare fijne vingers zette zij de damsteenen dan 

 hier dan daar. Zeg niet, dat mijn hart zoo bedroefd is; want ik geloof, dat zelfs een kleien 

 Boeddhabeeld aan haar zoude denken! Zij in het zwart, die aan de noordkant zat, was ook 

 schoon, maar in mijn hart bemin ik slechts het meisje in het wit. Sinds dat ik haar ééns tus- 

 schen de bloemen ontmoet heb, ben ik als lijm en harst aan haar verkleefd en het grieft mij, 

 dat ik niet naar binnen vliegen en hare bevallige gedaante naderen kan." 



Plotseling hoorde hij het geluid van de wachttrom ( 2 ) in zijne ooren dringen. De maan en 

 de sterren waren ondergegaan en bontkleurige morgenwolkjes begonnen te glanzen. 



(!) Eene trom op eenen toren, waarvan men er verscheidene in iedere Chinesche stad vindt. Om de twee uren wordt de 

 wacht op deze trom geslagen. 



