9 



kwam. Zij lieten het dambord vallen en vlogen beiden op. Liang betrachtte ze opzettelijk 

 naanwkeuiïg en zag toen, dat het abrikozen gezigtje hem aanhoudend fixeerde. Hare gelaatskleur 

 was als de bloem Fou-young ( x ), hare wenkbraauwen waren als een lang wilgenblad, hare 

 roode lipjes inderdaad bekoorlijk en heerlijk en alle hare vormen volmaakt en dus was zij 

 wel berekend iemands hart te verwonden. 



De lentewind krulde bij elke vlaag haar zijden kleed om en deed hare gedruischlooze gouden 

 leliën ( 2 ), die slechts twee duimen lang waren, zien. Zij keek nog eens om en hare wangen 

 plooiden zich . tot eenen lach. 



//Mijn leven vervliegt en ik sterf onder de bloemen," riep Liang uit. 



Het groepje dienstmeisjes volgde hunne meesteressen; terwijl de student Liang, als een beschon- 

 kene, op de balustrade bleef leunen. De twee zusters namen elkander bij hare lieve handjes 

 en in gedachten verzonken keerden zij sprakeloos naar haar geurig boudoir terug. 



HOOFDSTIJK VI. 



PI-YOUE BERGT HET DAMSPEL OP. 



Nadat de schoone dames zich ieder op eenen Toung-po stoel ( 3 ) geplaatst hadden, riep jufvrouw 

 Yao-sien Youn-hiang toe: //Wat hebt gij lieden toch bij de balustrade uitgevoerd, dat die jongeling 

 regt toe regt aan tot aan de leuning gekomen is. Ik heb hem nog nimmer te voren gezien en 

 hoe kan ik nu rustig zijn, sinds dat hij mijn ontsluijerd gelaat gezien heeft. Ik weet niet van 

 welke familie hij een zoon is_, maar zulke onbesuisdheid is geene groote lufs manier." 



Toen Young-hiang deze vraag hoorde, antwoordde zij haar: //Jufvrouw! luister naar mijne woor- 

 den. Uwe onwaardige dienstmeisjes stonden tusschen de bloemen. De maan was verduisterd en het 

 Avas dus moeijelijk, om iemands gedaante te herkennen. Bovendien zeiden allen, dat het de heer 

 Yao was. Zijne manieren waren ook zoo onbesuisd niet." Jufvrouw Tsai-ki zeide toen: //Gis- 

 teren, toen ik met mijne slavinnen uit de binnenkamer kwam, hoorde ik juist vertellen, dat de 

 heer Liang aangekomen was. Onze tante behield hem bij zich om wat te drinken en liet hem 

 toen in het studeervertrek slapen en ik denk, dat hij, dronken zijnde, in den maneschijn is gaan 

 wandelen. Dat hij ons dus bij de bloemen ontmoet heeft, is zoo erg niet." Nadat zij uitge- 

 sproken had, zeide Yao-sien tegen Piwoue: „De damstukken op het terras zijn nog niet op- 

 geborgen. Ik denk wel, dat mijnheer Liang terug gegaan zijn zal; ga dus de damstukken op- 



I 1 ) Hibiscus mutabilis. 



( 2 > De kleine voetjes eener chinesche vrouw heelen gouden leliën. 



( 3 ) Eeue soort van Voltaire , naar den dichter Sou-toung-po genaamd. 



