verkioske in. Hij leunde op de leuning en wuifde zich den geur der wilde bloemen toe. Hij 

 greep eenen tak om eene roos te plukken en gedachteloos den tak schuddende schrikte hij de vogel- 

 tjes wakker, die wild gingen rondfladdderen. De koekoek begon te schreeuwen als bij het 

 afnemen der maan ( 1 ). 



Het gepiep der goud vinken bedroefde zijn hart; want in hunne -woeste vlugt braken zij het 

 licht der heldere maanschijf. De bloemstengels waren met een zijden kleed van daauw droppels be- 

 dekt. Hij ging weder over eene kleine brug en kwam in een slingerend pad, waar onrijpe geele 

 pruimen aan weerskanten lagen. Een paar paauwen stapten in den maneschijn en een ka- 

 katoe schreeuwde in eene gouden kooi. Voor hem was een perk, de schatten der lente bevat- 

 tende. Aan beide zijden waren duizende perzikken geplant. Hij dacht: //zoo dit de weg is 

 om naar het verblijf der geesten te komen, zoo zoude ik gaarne de visscher willen worden ( 2 )." 

 Hij sloeg naar het westen af en kwam in eenen tuin van roode abrikozen. Daar was niets 

 anders te zien dan prachtige abrikozenbloesems , die met de lentegeuren wedijverden. Welrie- 

 kend en weelderig gras bedekte den weg en klimrozen kwamen verborgen boven de hooge muren 

 uit. Hij verheugde zich echter niet genoeg "in die fraaije bloemen. Met zachte schreden keerde 

 hij om en ging naar zijn studeervertrek terug. 



Onverwachts droeg de Oostewind hem het geluid van damspelen toe. Hij dacht bij zich 

 zelven: //Wie kan daar toch bezig zijn en in den laten nacht nog zulk eene lust in het dam- 

 spel hebben?" Stilletjes stapte hij in eene oostelijke rigting vooruit en zag in de verte eene 

 Pioniakoepel ( 3 ). Door den schuinschen schaduw naast de bloemen bespeurde hij het licht eener 

 lamp en het scheen hem toe, dat er verscheidene menschen onder de bloemen zaten. Een lag- 

 enend gesprek trof verward zijne ooren. Het geluid was bevallig en zonder twijfel van vro- 

 lijke meisjes afkomstig. De geuren van den Chloranthus en van den Muscus kwamen hem, 

 op den wind gedragen, voorbij. Zachtjes trad hij vooruit om eens ter sluiks te kijken. Tusschen 

 de bloemen waren dames aan het ■wandelen; eenige drijvende wolken bedekten toen juist de 

 heldere maan , zoodat de dienstmeisjes hem voor den jongen heer Yao hielden en dus niet naar 

 de koepel gingen om het hare meesteressen aantezeggen. De student Liang kon daarom tot aan 

 de steenen balustrade komen en zag toen twee bevallige en schoone dames, die bij eene zil- 

 veren lamp zaten te dammen en te lagchen. 



Aan de zuidzijde zat eene met loshangende haren. Hij kreeg haar in het oog en zijn hart werd 

 doorboord. //Ik zie wel", ,/zeide hij," dat zij geene gewone vrouw is, want zij lijkt meer op de nimf, 

 die op Liou-lang ( 4 ) wacht. Zijne vermetelheid was dien avond steeds toegenomen; zijne kleê- 

 ren, teregt geschikt hebbende, trad hij vooruit en begroette de schoone dame. Hij bedacht niet , 

 dat hij daardoor dit schoone meisje aan schrikken maakte, zoodat zij hare schitterende oogen 

 opsloeg, omdat er op eens, van tusschen de bloemen en struiken, een jongeling te voorschijn 



I 1 ) De koekoek schreeuwt niet bij volle maan, maar wauneer de maan afneemt schreeuwt hij uit droefheid de geheele 

 nacht door. 



( 2 ) Zie nota VIII achteraan. 



( 3 ) Koepel met Tionia mulans potten. 

 (*) Zie nota IX. 



