heen. De knecht had de kaarsen opgestoken en zij traden de studeerkamer Linnen, waar zij 

 hunne armen om hunne knieën sloegen ( l ) en over de maan en het weder gingen spreken. 

 Daar zij eenen straal van de maan het venster in zagen schijnen, stond Yao op en zeide 

 tegen Liang: //Waarde neef gij breekt daar met uw ligchaam den maneschijn, die de schaduw 

 der bloemen tot aan de horretjes doet komen en naar mijn inzien mag iemand, die het uitzigt 

 op maan en bloemen heeft, niet ondankbaar voor de voorjaarspracht zijn. Men zegt, dat erin 

 de wereld velen rusteloos heen en weder trekken en reizen. Waarom zijn zij zoo rusteteloos 

 bij de werkzaamheden des levens?" Yih-tsang glimlachte en antwoordde: //Mijn beste broe- 

 der, gij kent daar het fijne nog niet van. Wie houdt niet van den zefier en den maneschijn 

 en wie wenscht te reizen en te trekken en zijne oude haardsteden te verlaten? Maar omdat 

 men door winst en roembejag aangelokt en geboeid wordt, getroost men zich allerlei ontberin- 

 gen in het veld van winst en glorie ( 2 )." 



Beiden waren juist zoo aan het praten, toen Mevrouw Yao haren zoon liet roepen. Hij nam 

 afscheid van zijnen neef en ging naar de groote zaal; terwijl Yih-tsang alleen in het studeer 

 vertrek bleef. 



HOOFDSTUK "V. 



DE ONTMOETING BIJ HET DAMSPEL. . 



Hij zag slechts boeken, rij op rij op het boekenrek gestapeld. Overal was men door de lucht van 

 bloemen omgeven, welke hare geuren uitwasemden. Op de tafel lag eene luit op hare jaspispinnen; 

 in een gouden komfoor brandde een befaamd wierook; eene zilveren harpsichord eneene jaspisfluifc 

 hingen aan den muur; terwijl in den hoek een paar damborden stonden. Aan beide zijden hin- 

 gen een beroemd gedicht en een oud schilderstuk, dat een landschap met vijvers en paviljoe- 

 nen in bevallige rangschikking voorstelde. Hij stond op om uit het venster naar de lucht te 

 zien en bespeurde toen eene kronkelende leuning, die zich om eencn witten-lotus vijver slingerde. 

 Een ooijevaar stapte schuw met ligte scheden in den maneschijn; de wind schudde de wil- 

 genbloesems die het Avater wild bewogen. Eene roode brug over den vijver leidde naar den 

 binnentuin. Hij zag ook eene streep van kleine golfjes, die het licht van de maan brak. 

 Aan beide oevers stonden treurwilgen tegenover elkander te dansen; terwijl onder het lom- 

 mer dier wilgen een bootje was vastgelegd om de lotusbloemen te kunnen plukken. De dar- 

 telende vischjes, die zich in het Avater verhieven, waren als satijn in de golven en de schaduw 

 der wolken spiegelde zich in het water. Hij stapte verder, ging de brug over en trad de vij- 



C 1 ) De knieën optrekken, zoodat men met de liakken op den stoel zit, en dan de armen er om heem slaan. — Eene 



gewone manier van zitten bij Chinezen wanneer zij keuvelen. 

 C) Woord! : daarom eet men wind en slaapt men op het water, in het veld van winst en roem. 



