6 



dankbaar voor uwe rijke geschenken; ik zal het goed onthouden en niet vergeten/'' //Gij zijt te 

 goed/'' antwoordde Liang. //Het zijn maar geringe en kleine geschenken, waarvoor ik mij schaam 

 uwen dank aantenemen. Mijne moeder geniet gelukkiglijk rust en vrede. Uw domme neef 

 bezit geene bekwaamheden om den letterkundigen roem der familie voort te doen leven, maar 

 daar er in onze woonplaats weinig talentvolle heden zijn en er niemand was om mij te onder- 

 wijzen, zoude ik ligt de zaak verwaarloosd hebben. Sints lang had ik gehoord, dat in uwe 

 stad vele uitstekende mannen zijn en daarom wilde ik eenen vriend en meester zoeken, om 

 tot hooge plaatsen te geraken." Mevrouw Yao antwoordde lagchende: 



z/Mijn heer Liang luister eens. Ik weet, dat uwe letterkundige voortbrengselen onovertrefbaar 

 zijn. Het is moeijelijk om groote bekwaamheden te verkrijgen. Op eenen zekeren dag echter 

 zult gij uwen naam in de Jaspiszaal ( x ) kunnen inschrijven. Neem mij echter niet kwalijk, dat 

 mijn huis zoo eenvoudig is, maar blijf hier eenigen tijd vertoeven om te studeren." Toen 

 Liang dit hoorde boog hij diep: //Ik zal het nimmer wagen uwe groote goedheid, dat gij mij 

 hier eene kamer afstaat, te vergeten." Hij zeide ook nog tot haar: //Waar is oom in be- 

 trekking en wilt gij zoo goed zijn mij met mijnen neef in kennis te brengen, om de smart 

 der lange scheiding te verzoeten?" Mevrouw vatte terstond het woord op en zeide: //Mijn 

 heer gemaal is, naar men mij berigt heeft, tot generaal-majoor bevorderd. Mijn zoon zit in 

 zijne studeerkamer te lezen. Hij had ook onlangs de boeken ter zijde gesteld en ik verheug 

 mij daarom zoo, dat gij, beste neef, met hem komt studeren. De domme verblindheid van 

 mijnen onkundigen zoon zal nu wederom opklaren." Zij stuurde dadelijk eenen bediende om 

 hem te roepen en de student Yao kwam, aan het bevel gehoorzamende, de binnenkamer in. 

 De neven waren zeer verheugd elkander te ontmoeten. Wijn werd in de zaal klaargezet en 

 zij bragten elkander eenen beker toe; de een noodigde den anderen en zoo bleven zij in de 

 zaal zitten drinken. Beide studenten werden dronken en kregen roode gezigten en toen zij 

 elkander aanzagen, hadden zij eene kleur als perzikbloesems. 



Zij zagen ook dat de maanschijf de westelijke galerij bescheen. 



HOOFDSTUK IV. 



DE NEVEN VERTELLEN ELKANDER HUNNE GEVOELENS. 



Nadat zij hunne buiging voor Mevrouw Yao gemaakt hadden, gingen beiden naar de studeer- 

 kamer. De twee studenten namen elkander bij de hand en liepen binnen de omheining rond. 

 Aan Aveêrskanten liep een kronkelend pad, met jonge bamboe beplant. Zij gingen den goud- 

 visch vijver voorbij en kwamen in de broeikassen. De melkweg drong door de blaau we wolken 



(*■) Het Collegie der Ilan-lin, eene instelling als de Academie ia Frankrijk. 



