zijde en glanzende wolken. Hij was luchtig en vrolijk zooals de man, die op den walvisch 

 reed (*) en beschaafd als de jongeling, die den Fenix bereed ( 2 ). 



Toen hij achttien jaren oud was, werd hij in den rang der studenten opgenomen en wachtte nu 

 slechts naar het oogenblik om zijne vlugt te nemen en tot 's keizers dienst verheven te worden. 



HOOFDSTUK II. 



LIANG NEEMT AFSCHEID VAN ZIJNE MOEDER EN GAAT OP REIS. 



De student gevoelde zich kalm en rustig en ging langzaam naar de bloemen toe, lagchende 

 den weiriekenden geur zoekende: //Tamme vogeltjes roepen op de takken den bezoeker een wel- 

 kom toe en honderde bloemen in het kreupelbosch stralen den mensch hare geuren te gemoet. 

 De perzikbloesems volgen blaadje na blaadje het stroomende water en maken, dat het hart van 

 den voorbij gaan den wandelaar bekneld wordt ( 3 ). De bloemen vallen dwarrelend af, omdat de 

 lente vervlogen is en hoe zoude dan het menschelijke gelaat eeuwig onveranderd kunnen blijven. 

 Zonder genot leeft men ijdelijk, maar het is moeijelijk om even als de mandarijneend in het wa- 

 ter te zijn ( 4 ). Op elkander steunende en op elkander rustende, zwemmen zij den vijver rond. 

 Zij beminnen elkander, zij gevoelen tezamen en loopen steeds gepaard. Ik zie nu, dat ik acht- 

 tienjaren ijdelijk oud geworden ben en wie kan zijn geheele leven' blijven studeren? konde ik maar 

 een meisje als Tsoui-ying ( 5 ) krijgen, dan zoude ik op mijn gemak de kunsten en handgrepen 

 beoefenen en doen zooals in het westelijke paviljoen ( G ). Ik heb gehoord, dat in Tchang-tcheou 

 ( 7 ) vele schoone meisjes zijn, zacht en rozig, elegant en blank, die in nieuwe toiletten met 

 elkander wedijveren. Ik zal naar die stad gaan verhuizen, welligt kan ik dan naar harte» 

 wensch genoegens en vermakelijkheden vinden.'" 



Haastig stond hij op, liep naar de zaal en sprak zijne moeder met deze woorden aan: 

 z/In dit Canton heb ik geene goede vrienden en in eene eenzame studeerkamer is het moeije- 

 lijk om de letterkunde te beoefenen. Ik heb gehoord, dat er in Tchang-tcheou vele talentvolle 

 lieden zijn en dat men daar omgang met de eerste fainilien kan hebben. Ik wenschte gaarne 

 met uitstekende lieden in aanraking te komen en met hen te disputéren. Daarom kom ik dit 

 nu aan u, lieve moeder, mededeelen en afscheid van u nemen." 



I 1 ) Zie nota IV. 



( 2 ) Zie notta V. 



( 3 ) Uit weemoed dat het kille water ze zoo onverschillig medesleept. 

 C 4 ) de Mandarijneend is in China het zinnebeeld der echtelijke liefde. 



\J Zie nota VI op het einde. 



(7) Stad ia het Arrondissement Sou-tcheou-fou. 



