52 



//Als mijn meisje hoort, dat ik verloofd ben, zal zij stellig zeggen', dat ik mijne eerste liefde 

 ontrouw geworden ben. Mijn mond kan moeijelijk dat, wat mij op het hart ligt, uitspreken en 

 aan wien zal ik de smart mijns harten klagen? Zoude het niet beter zijn, om naar de zaal 

 te gaan, afscheid van mijne ouders te nemen en naar Tchang-tcheou terug te keeren, om mijn 

 meisje te gaan opzoeken? Ik kan dan mijne opregte liefde voor mijne minnares openleggen en 

 zoo ik dan met haar naar de onderwereld wandelen moet, zoo zal ook dat mij aangenaam zijn/' 



Hij vertelde daarop aan zijne beide ouders, die zich in de zaal bevonden, het volgende: 



z/In eene andere plaats is het beter om te studeren, want ik merk dat hier in huis mijn hart 

 niet rustig is. Ik wilde graag afscheid van u, mijne ouders, nemen en naar Tcheou gaan." 



Zijne ouders antwoordden hem: //Doe zoo als ge wilt mijn kind; ga maar vlijtig op de boe- 

 ken los, dan zijt ge een goede jongen/'' 



Yih-tsang pakte zijn reisgoed in en aanvaardde de reis. Toen hij de rivier en de bergen zag, 

 werd hij door smart doorvlijmd. Hij herinnerde zich, hoe hij, toen hij afscheid van zijn meis- 

 je nam, gehoopt had met haar eeuwig vereenigd te zullen worden en nu was de maan onder- 

 gegaan, de bloemen waren afgevallen en zijn hart was gewond. 



Te Tchang-tcheou aangekomen, ging hij aan wal. 



Droevig en treurig wendde hij zijne schreden naar zijne studeerkluis, waar hij dadelijk haas- 

 tig den bloementuin in holde, hopende dat hij zijne liefde aan zijn meisje zoude kunnen vertel- 

 len. Toen hij echter den bloementuin inkwam, vermeerderde zijne smart. Hij hoorde slechts de 

 winter insekten en de goudvinken sjirpen. Toen hij onder de duistere boschaadjes kwam, merkte 

 hij, dat de lente reeds begonnen was. Sneeuwwitte abrikozen bloesems stonden voor den be- 

 droefde, maar alhoewel de bloemen er schoon uitzagen, zoo was hij toch niet vrolijk; want al 

 die vreugde en dat genot in dien tuin waren ijdel geworden. Hij sloeg de communicatiedeur in 

 en trad den naburigen tuin binnen. Hij zag daar het herfstwater zich in den vijver golvend 

 rimpelen, terwijl een teeder en groen kroos het water oppervlak bedekte. 



De steenen brug was stil en onbegaan. Hij doorzocht den geheelen tuin, om te zien of er 

 ook iemand was, maar hij zag niemand dan den tuinman, die onder de lommer der wilgen zat. 



De student Liang liep naar hem toe en vroeg hem: //Hoe komt het, dat er mos op de we- 

 gen groeit; dat het gras wortels geschoten heeft; dat niemand alle die lagen afgevallen blade- 

 ren wegveegt en dat er op de steenen tafels en banken stof en zand ligt?" 



De tuinman antwoordde lagchende: //Hebt gij het dan nog niet gehoord, dat de heer Yang 

 bevorderd is en met zijne familie den weg naar Tchang-ngan opgegaan is om zijn ambt te 

 gaan aanvaarden? Wie zoude dus hier komen om naar de bloemen te kijken? Ik, oude man, 

 ben de eenigste, die in den tuin achter gebleven is." 



Voor dat de student Liang dit gehoord had, was zijn hart nog bedaard, maar toen hij dit hoorde 

 kon hij het niet meer uithouden. Tranen stroomden als paarlen langs zijn gelaat naar beneden en 

 diep bedroefd en gejaagd vloog hij, zich zelf niet meer meester, tuschen de bloemen. //Ik had 

 gedacht mijn meisje in den tuin gevonden te zullen hebben en haar mijne hartsliefde geheel en 

 al te hebben kunnen bekennen, maar wie had gedacht, dat wolken en bergen ons duizende mij- 

 len zouden gescheiden hebben? Haar te ontmoeten, is als iemand in eenen droom te zoeken. 



