58 



HOCXFDSTTJX^ 



. DE ACADEMIST ONTMOET HAAR WEDER. 



Wij zullen nu den academist Liang wat laten rusten en weder eens van de bedroefde dame 

 spreken. Sints dat men haar verteld bad, dat haar vader in groote moeijelijkheden was, was deze 

 nieuwe smart bij hare oude grieve in haar hart opgesloten. Zij zuchtte ook over het trouwe- 

 loos gedrag van den liefdeloozen : //Dank hem, kan ik mijn geheele leven bij mijne eenzame 

 lamp zitten." Youn-hiang en Pi-youe ziende dat hare meesteres treurig was, kwamen bij 

 haar en leiden haar in den tuin, om wat te wandelen. Yao-sien ligte langzaam hare gouden 

 leliën C 1 ) op en nadat de tuindeur geopend was, wandelde zij met hare dienstmeisjes naar bin- 

 nen. Langs de bloemen wandelende, staarde zij met opgeheven hoofd rond. De maagd was 

 schoon, maar slechts haar eenzame schaduw aanschouwde de bedroefde. Zij liet het hoofd zakken 

 en dacht heimelijk aan de gebeurtenissen van het vorige jaar, terwijl ronde pareltranen hare 

 zijden mouwen bevochtigden. 



z/Ik herinner mij nog de plaats waar ik mijnen minnaar ontmoet heb. De heldere maan be- 

 scheen schitterend eene vrouw. Met mijn geheele hart dacht ik er slechts aan om zijne vrouw 

 te worden en hoe had ik kunnen denken, dat onze vereeniging doormidden gehakt zoude 

 worden. Waar is hij, van wien ik onder de lommer der wilgen weenende afscheid nam? Tot 

 heden heb ik nog niet het geringste berigt van hem gehoord en zonder reden heeft hij zijnen 

 eed, onder de bloemen gezworen, gebroken. Zij, welke ik sints dien tijd ontmoet heb, waren 

 slechts voorbijgangers en aan wien zoude ik kunnen opdragen, hem de gevoelens van mijn 

 hart te doen weten? Mijn schoon gelaat is ingevallen en droevig, omdat ik aan hem denk. 

 De perzikbloesems vallen ijdelijk voor den lentewind, en waar moet ik ze zoeken — in het 

 stroomende water, of op de platte daken? Wie heeft medelijden met de bittere gedachten van 

 dezen avond?" Tegen de maan zuchtende, dacht zij aan den veraf wezigen. 



Maar wie had kunnen denken dat aan de andere kant van den muur, juist het huis van Liang 

 was? Yih-tsang wandelde juist ook tusschen zijne bloemen, toen de lentewind het geluid 

 eener welluidende stem van verre overbragt. Liang hoorde het in zijn park en zeide: 



z/Wie spreekt daar zoo goddelijk onder de bloemen? het is als de stem van een' man go vogel, 

 wanneer hij de boomen opzweeft. Ik denk, dat het Diana in haar maanpaleis is, die zich 

 bedroeft dat zij in Kwang-han ( 2 ) eenzaam en alleen is." 



Droevig wandelde hij tusschen de bloemen naar haar spoor zoekende, maar er waren slechts 

 droomende reigers en slapende bloemen, maar geen enkel mensen, Om de verre bergen krulden 



(i) Kleine voetjes. 

 (?) zie Nota VII. XI, 



