59 



zich wolkjes, fijn als de wimpers van den zijdeworm; terwijl de visclvjes in de holle golven 

 van het gerimpelde water speelden. 



Hij hoorde de schoone stem, maar de spreekster zag hij niet. De wind deed zijn' zijden jas 

 fladderen en hij plaatste zich daarom onder de wilgen. 



z/Het is stellig iemand die in dien tuin hiernaast wandelt/' zeide hij. 



Hij klom dus op een en rots in den vijver om eens goed te kunnen zien en zag toen aan de 

 kant van den vijver een meisje als eene bloem, welke ter steels met hare zijden mouwen, 

 hare tranen wegveegde. Zij geleek sprekend op Yao-sien, alleen Avas haar gelaat twee of drie 

 schaduwen magerder. In een enkel kleed, stond zij bedroefd en zedig in den wind. Treurig 

 keek zij rond en scheen aan eene harfswond te lijden. 



Twee dienstmeisjes in een zo merpaviljoen, wezen lagchende niet den vinger naar de maan* 

 schijf in de wolken. 



Het waren inderdaad de twee kameniers Youn-hiang en Pi-youe in eigen persoon. 



Hij begreep zeer duidelijk dat het de dochter van den. heer Yang moest zijn. //Maar hoe 

 komt zij dan toch hier te wandelen?" dacht hij. 



Met ijzing dacht hij aan de voorvallen van het vervlogene jaar en zijn hart en ingewanden 

 werden verscheurd, en zijne tranen stroomden neder. 



z/Mijn lot is verwenscht en ik kan niet met haar vereenigd zijn, totdat onze haren vergrijsd 

 zouden zijn. Mijne zeediepe' en berghooge eeden zijn stof geworden. Had ik van te voren 

 geweten, dat ik onmogelijk mijne huwelijks-wenschen had kunnen vervullen, dan had ik in den 

 beginne niet gewaagd, om zoo diep verliefd op haar te worden. De muur is hoog, hoe kan 

 ik haar dus ontmoeten? Maar het zoude ongelukkig zijn om ledig terug tekeeren, nadat ik ze 

 gevonden heb. Ik moet eerst met mijn meisje gesproken hebben. Dat kleine ligchaam van 

 zeven voet ( 1 ), acht ik niet meer dan slijk en ik wil mijn leven er aan wagen, om weder met 

 mijne schoone vereenigd te zijn." 



Hij sprong daarop met eenen grooten sprong over den steilen muur en viel tusschcn de bloe- 

 men neder. Yao-sien schrok zoo, dat haar hart popelde. 



Ontsteld riep zij hare dienstmeisjes om te gaan kijken wie dat was. De bange Youn- 

 hiang duwde Pi-youe vooruit; want zij wisten niet, dat het Liang was, die aan kwamloopen. 

 Pi-youe schreeuwde uit: //Wat voor een diefis dat, die hier durft komen en ons kameniers 

 aan schrikken maken?" 



Liang maakte eene buiging en zeide: //Schoone jufvrouwen, hoe komt het dat gij Liang ver- 

 geten hebt? Toen ik u, schoon meisje, bij de bloemen ontmoet heb, is er ongemerkt sints 

 ons afscheid weder eene lente voorbijgegaan." 



Toen Youn-hiang hem zelve bij het maanlicht zag en hoorde, liep zij haastig naar het vij- 

 verpad, om het aan haar schoone meesteres te vertellen. De twee minnaars ontmoetten elkan- 

 der met vochtige oogen en de tranen hunner gewonde gevoelens bevochtigden hunne zijden 

 mouwen. 



I 1 ) Mijn eigen ligcliaam. 



