60 



Zij konden nog niet spreken, want hunne keelen waren als digtgesnoerd. Young-hiang en 

 Pi-youe waren ook zeer bedroefd. Liang veegde zijne tranen af en begon aldus te spreken: 

 //Een zware berg van diepe smart was door wolken en regen gescheiden. Toen ik verleden 

 jaar van u afscheid nam en naar huis terugkeerde, waren mijne ingewanden Avegens u op 

 honderderlei wijzen verscheurd. Heden avond heb ik het geluk uw schoon gelaat aan te treffen, 

 en ik wensch nu mijne hartsliefde aan u te vertellen/' 



Yao-sien antwoordde smartelijk: 



z/De talentvolle man, is niet meer de jongeling van vroeger en uwe aanzienlijke persoon 

 heeft reeds eene Diana tot gezellin bekomen. Het is te bejammeren dat de vorige zaak tot 

 stof geworden is; want waar is nu de eed dien gij onder de bloemen gezworen hebt? Mijn- 

 heer Liang, gij zijt inderdaad een ondankbaar mensen! Van te voren geloofde ik niet, dat er 

 menschen zonder trouw en opregtheid bestonden en ik had nimmer gedacht, dat gij de liefde- 

 looze zoudt zijn. Dank u, zal ik in dit leven moeijelijk een huwelijk kunnen sluiten, maar 

 wanneer ik alleen achter mijne eenzame gordijnen ben, hoe zal dan uw hart rustig kunnen 

 zijn? en hoe zult gij nog vrolijk kunnen zijn, nadat gij mijn geheele levensgeluk vernietigd 

 hebt? Ik vrees slechts, dat de reine Hemel den liefdelooze zal bespeuren. Alhoewel ik slechts 

 een gewoon meisje ben, zoo acht ik toch trouw en eer meer dan duizend goudstukken; en al- 

 hoewel ik ligchamelijk uwe vrouw nog niet ben, zoo blijft toch de minnezaak voor de Godin 

 der bloemen bestaan. Op den dag toen ik hoorde dat gij, mijnheer, reeds met jufvrouw 

 Liou verloofd waait, heb ik alles in mijne kamer aan de vlammen prijs gegeven. 



Ik besloot om dit leven alleen en eenzaam te blijven, en wat voor een gebrek aan hart 

 zoude het zijn, indien ik nu weder naar eene andere liefde verlangen zoude. Nu ik u heden 

 avond ontmoet heb en u alles duidelijk verteld heb, zal ik sterven en u dan afwachten Q). 



Gij moet niet om mij aan de vreugde en de aangename dagen van een eeuwigdurend huwe- 

 lijk denken. Ik weet, dat de nieuwe bloem beter is dan de oude, en ik weet dat gij er u 

 niet om bekommert, dat uwe gezworene minnares in een groen heuveltje in den helderen 

 maneschijn zal dalen. Maar hoe zoude ik arme het wagen, eene andere te benijden?" 



Zij had deze, op zachten toon uitgesproken woorden niet voleindigd, toen een paar tranen 

 neder rolden. Snikkende leunde zij op de balustrade, en hare reine ziel brak. De glanslooze 

 heldere maan, de sprakelooze bloemen en de gesmoorde stem der insekten, Avaren slechts de 

 gezellinnen der bedroefde. Een droevig wezen stond tegen over eenen bedroefden, en de ellende 

 en rampzaligheid dezer twee, was onbeschrijfelijk. 



Liang begon snikkende aldus te spreken: //Ik smeek u nederig, jufvrouw, om eerst naar 

 mijne opheldering te luisteren. Hoe zoude ik mij hebben durven vermeten, uwe goedheid 

 en trouw te vergeten? De tegenspoeden des huwelijks hangen niet van den mensch af. 

 Verscheidene keeren wenschte ik u de gevoelens van mijn hart te klagen, maar er was geen 

 weg naar de blaauwe brug om u te ontmoeten ( 2 ). Hemel en aarde hadden medelijden en wij 



(i) Om hem hier namaals wegens zijne trouweloosheid te straffer*. 

 (g) Zie Nota VII. 



