61 



ontmoeten elkander nu weder, en treurig en met een bedroefd binnenste vertel ik u dit nu. 

 Nadat ik het vorige jaar van u afscheid genomen had en naar mijne vaderstad terugge- 

 keerd was, hadden mijne ouders reeds een engagement voor mij aangeknoopt. Ik dorst mijne 

 geheime liefde nog niet aan mijne ouders te bekennen, maar ik verkropte mijne smart en 

 verborg mijne droefdheid, zoodat mijne levensgeesten mij bijna begaven. Ik had slechts ééne 

 gedachte, namelijk om te trachten u te ontmoeten en u mijne hartszaak te vertellen. Daarna 

 was ik gaarne gestorven. 



Liou-lang ( l ) kwam wederom op den weg van het hemel-terras. Ik had namelijk gehoord 

 dat uw vader bevorderd geworden en naar de hoofdstad getrokken was, en ik vond dus 

 mijne getrouwe schoone niet in den achtertuin. Ik viel wegens u, in onmagt in de koepel. 

 Dank zij den tuinman, die het spoedig merkte en menschen ter hulpe riep, kwam ik weder- 

 om tot het leven terug. 



Ik had geen moed om roem en voordeel te bejagen; maar mijn neef Yao raadde mij op alle 

 wijzen aan om weg te gaan. Hij dwong mij het voorjaars-examen te gaan doen en naar den 

 eersten prijs te dingen. Ik ging toen opzettelijk naar de hoofdstad om navraag naar u te 

 doen en hoorde toen dat uw geëerde vader door de * * * ers belegerd werd. Damp en water, 

 wolken en bergen, scheidden mij echter van mijne geliefde. Ik begon te denken, dat mijn 

 leven broos als een herfst-blad was, en hoe ik ook liep en rende, ik zag geen weg om iets van 

 u te vernemen. 



Sints dien tijd zijn mijne beenderen voortdurend ziek en door vele droefheid, gelijk ik niet 

 meer op eenen mensch. In de koude dacht ik niet aan kleéren — had ik honger, ik at niet. 

 Maar van den morgen bedroefde ik mij tot dat de avondschemering daalde. Ik wist, dat ik 

 niet lang meer onder de levenden zoude zijn, maar ik grolde dat ik u, omdat wij niet voor 

 elkander gepredestineerd waren, ongelukkig gemaakt had. Bij het voorjaars-examen ben ik ge- 

 lukkig op de gouden lijst ( 2 ) gekomen, en mijn naam werd onder de uitverkorenen genoemd. 



lieden avond is de maan vol en wij zijn weder vereenigd, maar ik vrees nog dat onze ont- 

 moeting slechts een vizioen is. 



lic smeek u nu, mij van het begin af aan te vertellen, hoe of gij hier zijt komen te wonen." 

 Toen Yao-sien dit hoorde, loosde zij eenen diepen zucht: //Hoe had ik kunnen weten, dat ook gij 

 mijne liefde niet vergeten had? Het is alleen de schuld van uwe ouders, en zij zullen moeije- 

 lijk tot andere gedachten te brengen zijn. 



Alles hangt van Gods wil af en niet van de menschen. Eigentlijk was de band in het vorige 

 leven tusschen u en mij gering, en daarom bleef de maan koud, de bloemen vielen af en wij 

 konden niet vereenigd worden. — Een woeste wind en een hevige regen hebben de ineenge- 

 strengelde takken van een gescheurd, en wij beiden zijn grenzenloos rampzalig geworden. 



Toen mijn vader naar de grenzen ging, konde ik niet dadelijk naar huis terugkeeren, maai- 

 ben met mijne moeder eenigen tijd bij eenen academist gaan logeren. Hij is mijn oom van 



(1) Zie Nota IX. 

 Zie Nota XVIII, 



