62 



moeders kant en heet Tsien. Ik ben nn als het op het water drijvend kroost; dwalende over 

 meren en zeeën, nn eens drijvend, dan weder zinkend. 



Ik weet niet eens of mijn vader dood of levend is, want ik heb geene berigten van de 

 duizende mijlen ver verwijderde grensstad ontvangen. 



Heden avond ontmoet ik u gelukkiglijk, Mijnheer, maar onze ontmoeting is in eene vreemde stad. 

 Voor heden wist ik niet, of ik u zoude weder zien en ik beangstigde mij, dat de kille maan 

 mijn eenzaam graf zoude beschijnen." Liang zeide wederom: //Jufvrouw Yao-sien ! mijn leven 

 is te vergelijken bij eene herfst-wolk en ik wil liever op het slagveld ( J ) sneven om met mijn 

 leven uwe goedheid te vergelden, dan een ondankbare en eerlooze te zijn. Ik zal het drie voeten 

 lange draakpoelz waard ( 2 ) opvatten en de **■* ers verdelgen, om aldus uwe goedheid te ver- 

 gelden. Ik zal uwen geëerbiedigden vader redden en naar zijne vaderstad terug brengen. Wan- 

 neer ik mij verdienstelijk gemaakt heb, zal ik misschien met u kunnen trouwen; en zoo ik' 

 ook mijne moedige wenschen niet kan vervullen, maar op het slagveld sneven moet, zoo zal 

 ook dat mij goed zijn. Uitstekende geliefde! gij kent onze klassieke boeken en onze geschied- 

 schrijvers. Laten wij dus elk onze trouw en eer bewaren, opdat de wereld van ons hoore." 



Yao-sien antwoordde hierop weenende den student Liang: //Ik zie dat uwe liefde en trouw diep 

 gelijk de zee is. Mijn wil is ook onwrikbaar gelijk metaal of rots en de bloemgodin moet in 

 onzer beider harten zien." 



Zij zagen elkander aan en bejammerden te zamen hunne rampzalige ellende. De maan ver- 

 plaatste de schaduw der bloemen en het werd al later in den nacht. Zij stonden toen oj> en namen 

 elkander, in het aangezicht der maan, bij de hand. 



De volle maan bescheen de scheidenden geheel en al, terwijl het hanengekraai, dat hun waar- 

 schuwde te scheiden, hen met spijt vervulde. Youn-hiang en Pi-youe begonnen toen te spreken : 

 //De sterren verbleeken en vallende schaduwen dringen de schuinsche maan vooruit. In de 

 huizen aan de overkant, zullen welhaast de menschen zich gaan kleeden. Wij smeken u dus 

 een plan te beramen, om op eenen anderen dag weder zamen te komen, want wanneer gij 

 draalt, vreezen wij dat de lieden buiten af het te weten komen." 



Toen Yao-sien deze woorden hoorde, begon zij wederom te weenen. f ,ïk weet niet, waar ik 

 u wederom zal ontmoeten. Hunker echter niet naar het genot van de wolken van Wou ( 3 ), 

 en maak niet dat ik de nachten haten moet." 



Liang bedwong zijne tranen en loosde eenen diepen zucht. 



//O schoone! kent gij dan mijn hart nog niet? Wanneer ik heden afscheid van u genomen 

 heb en ik kan u dan in dit leven niet meer ontmoeten, dan zal ik den dood zoeken." 



Beiden vielen daarop snikkende in de schaduw der bloemen neder. Zij hielden elkander bij de 

 kleêren en handen vast, en beefden voor de scheiding: //Hadden wij van te voren gewe- 

 ten, dat onze huwelijksband zoo zwak was, dan ware het beter geweest, dat wij ons geheele 



C) Woordel: //de zandvlakte. 



( 2 ) Een vlammend zwaard , gekronkeld zooals een draak in eenen poel. 



(3) Zie Nota X. 



