66 



Zij wierp zich hierop dwars op haar, met ivoor ingelegd , bed neder en jammerde en snikte. Hare 

 gevoelens waren bitterlijk gewond en haar hart smartte haar zeer. Hardop snikkende riep zij uit : 



//O Liang! wacht op mij bij de geele wateren, opdat ik met u zamen kan gaan, want ik 

 wil niet meer op deze wereld blijven, maar met mijn verbrijzeld ligchaam uwe goedheid ver- 

 gelden. Ik heb geen hoop meer om in dit leven met u vereenigd te worden; ik heb geen 

 hoop meer om ooit met u op een kussen en onder eene deken geluk te smaken; ik heb geen 

 hoop meer, om in den tuin met u te schertsen! u weder te ontmoeten, is als in eenen droom 

 naar iets te zoeken. Luid snikkende roep ik u duizende malen, maar gij antwoord niet." 



Uitgeput en ziek zeeg zij op haar bed neder, en na elke tranenvloed, borst zij op nieuw in 

 tranen los. 



Haar ligchaam vermagerde en haar gelaat viel in, zoodat zij niet meer op een menschelijk 

 wezen geleek. Nacht aan nacht, weende zij achter hare zijden gordijnen tot aan den morgen- 

 stond en wanneer de dag gekomen was, weende zij weder, totdat de avondschemering daalde. 

 Langzamerhand veranderde haar gelaat en voorkomen geheel en al, en geen druppel thee of 

 korrel rijst, raakten hare lippen aan. 



Pi-youe, bevreesd dat hare meesteres van droefheid sterven zoude, ging naar de bedkant 

 toe en sprak haar aldus aan: 



//Jufvrouw! kom, sta op en neem een mondvol thee en rijst. Maak toch uwe ouders niet 

 wegens de liefde en trouw van mijnheer, ongelukkig. Al is ook mijnheer Liang om uwentwille 

 omgekomen, zoo kunt gij hem met huilen toch niet meer levend maken; en alhoewel de liefde 

 en trouw tusschen man en vrouw gewigtig zijn, zoo zijn toch de opvoeding en verpleging, die 

 vader en moeder ons geven, eene hemelsche goedheid. Mevrouw heeft slechts u, beste jufvrouw, 

 gebaard, en mijnheer is nu in moeijelijkheden en nog niet teruggekeerd. Zij hopen op u om hen 

 tot hunnen dood te dienen en zij verwachten, dat gij de welriekende lampen voor de geesten 

 zult aanhouden. Wanneer gij nu eensklaps, om uwen minnaar van droefheid sterft, op wien 

 zal dan uw grijze vader moeten steunen? Bovendien heeft mevrouw sints de laatste dagen vele 

 beslommeringen gehad en daar zij haren echtgenoot niet ziet, is zij den geheelen dag beangst. 

 Gij jufvrouw, moet haar dus troosten, en gij moogt de oude vrouw niet bedroeven en haar 

 hart breken, want wanneer zij ziet dat gij ziek wordt, vrees ik, dat mevrouw zich ook over 

 u ongelukkig zal moeten maken." 



Pi-youe vermaande haare meesteres aldus op alle mogelijke wijze. 



Yao-sien loosde toen eenen diepen zucht en vatte het woord aldus op : 



//Liang is om mijnentwille gestorven en de echtgenoot heeft voor de vrouw zijn leven willen 

 verliezen. Wanneer ik als meisje mijne eer en kuischheid kwets, dan durf ik mijnen heer bij 

 de geele wateren niet onder de oogen te komen» Ik gevoel zeer goed de diepe goedheid mijner 

 ouders, maar wanneer ik er zorgvuldig over nadenk, zoo kan ik onmogelijk in het leven blijven. 

 Gij zegt mij, dat ik mijne moeder tot haren dood toe dienen moet; maar mijne ouders zullen 

 mij stellig willen laten trouwen. Zoo ik echter hunne bevelen gehoorzaam en wederom trouw, 

 dan heb ik mijnen minnaar tot eenen geweldadigen dood misleid, en dit mag niet zijn; want 

 hij zal mij dan in de onderwereld eeuwig haten en zelfs zijne bleekende beenderen op het slag- 



