70 



eenzaam bedgordijn blijven en mijne beide ouders dienen. Wanneer zij mij mijn hart en mijne 

 wenschen niet willen laten volgen, zoo zal ik de witte eenzame wolken bestijgen C 1 )." 



Hare kamenier en dienstmeisje beklaagden haar diep zuchtende en eene zeide: //Jufvrouw, 

 wij bedroeven ons slechts, dat gij uwe groene lente verwoest. Naar onze meening is het be- 

 ter, om vreugde en vermaak te zoeken. Zulke schoone meisjes als gij, zijn in deze wereld niet 

 talrijk en men kan toch niet altijd zijne kuischheid bewaren. Gij zult uwe liefelijke jaren 

 voortslijtende, uw geheele levensgeluk bederven en al verwerft gij u ook in dit leven geenen 

 ijdeïen naam, zon raakt het toch ook weinig, of men na uwen dood van u hoort of niet." 



Toen You-khing dit hoorde, werd zij innerlijk boos: //Uwe woorden zijn verachtelijk! Hoe 

 kan eene musch het hart van eenen zwaan kennen? Vliegt een feniks onder wilde hoenderen? 

 Als de mandarijneend haar maat verloren heeft, paart zij niet Aveder en als eene gans van 

 hare vlugt afgeraakt is, dan wil zij alleen blijven. Het gevogelte en gedierte weet dus wel 

 zijne kuischheid en trouw te bewaren, hoeveel te meer moeten de menschen dit dan doen, die 

 van hunne geboorte af aan de verwantschapspligten kennen. //Uwe woorden zijn nu als ge- 

 bloemde zijde, maar hoe wilt gij het verhelpen, dat het stroomende water zich niet om de 

 er ingevallene bloemen bekommert?" 



De dienstmeisjes dorsten haar niet meer te antwoorden, en You-khing bleef den geheelen dag 

 aan haren verloofde denken. 



HOOFDSTUK XL VI. 



LIANG BERAAMT EEN REDMIDDEL. 



Spreken wij er nu niet meer over, hoe of het schoone meisje aan hare eer en trouw denkt, 

 maar vertellen wij weder wat van Liang die in moeijelijkheden zit. 



Hij werd in het gebergte ingesloten gehouden, zoodat er geene mogelijkheid tot ontsnappen was. 

 Om zich heen, zag hij slechts zijne paar duizend soldaten, terwijl de cavallerie en infanterie van den 

 vijand hem naauw ingesloten hielden. Gelukkig dat de bergen uitgestrekt en hoog waren en er dus 

 snel en diep water was, zoodat de Chinesche soldaten drinkwater hadden en geen honger en 

 dorst leden. Maar daar de troepen tot ontzet niet opdaagden, bedroefde Liang zich dag aan dag. 

 Hij riep daarom zijne soldaten en legerknechten bijeen en zeide: //Treedt vooruit en luistert 

 naar hetgeen ik u uitleggen zal. Het is nutteloos, dat gij allen mijn lot schaart en het 

 kan mij niet schelen, of ik eenen uitweg heb om mijn leven te redden. Gij allen zult om mij- 

 nentwille omkomen en het is dus beter, dat gij mij maar aan de * * * ers uitlevert. Zoo 

 kunt gij allen nog lijfsgenade krijgen en ik wil gaarne alleen sterven." 



Alle soldaten antwoordden echter weenende: //Generaal! waarom stelt gij geen vertrouwen 



(i) d. i. sterven. 



