71 



ia ons? In uwe goedheid hebt gij ons als broeders behandeld en zouden wij soldaten, dan die 

 goedheid met ondank durven beloonen? Wij hebben nog levensmiddelen genoeg voor eene 

 maand en als wij het uithouden, tot dat de hulptroepen aangekomen zijn, kunnen wij allen 

 ons leven behouden. Mogten echter de hulptroepen niet aankomen, zoo zullen w T ij ons allen 

 met onze geheele magt, uit het gebergte doorslaan. Leven en dood hangen van het noodlot af, 

 maar elk van ons zal houw en getrouw blijven, om de goedheid van onzen keizer te vergelden." 



Toen Liang dit hoorde, wachte hij met een gerust hart den loop van zaken af. Hij liet ech- 

 ter voortdurend overal patrouilles gaan en scherp uitzien. 



Toen de * * * sche soldaten zagen, dat hij zoo waakzaam was, dorsten zij hem ook niet aan 

 te vallen, maar zeiden: //Laat ons wachten, totdat zijne levensmiddelen uitgeput zijn, dan moet 

 hij van zelf omkomen, zonder dat wij er ons moeite voor behoeven te geven." Zij wisten, dat 

 hij als een vogel in de knip was en dat hij, al had hij ook vleugels gehad, toch moeijelijk 

 er uit kon vliegen. 



hoofdstuk: xlyii. 



LIOU DRINGT ZIJNE DOCHTER OM TE TROUWEN. 



Wij zullen nu den in het gebergte belegerden een poosje verlaten, om u wederom eens wat 

 van de oude mevrouw Liou te vertellen. Zij dacht bij zich zelf: //Liang is nu toch al dood 

 en sints de oudste tijden heeft men gezegd, dat meisjes moeten trouwen." Zij maakte dus al 

 vast den geboorteceêl harer dochter gereed en keek onderwijl naar eenen goeden schoonzoon uit. 

 Zij stuurde ook de geschenken aan de familie van Liang terug. In. hetzelfde district woonde een 

 zoon van den heer Lan. Zijn vader was chef der expeditie in een der ministeries en was zeer 

 vermogend. Toen hij van de talenten en schoonheid van jufvrouw Liou hoorde, stuurde hij eene 

 koppelaarster naar het huis van haren vader. 



De koppelaarster knielde voor Mevrouw Liou neder en zeide: 



//Mevrouw Lan laat u hare gelukwenschen aanbieden, en zij wenscht gaarne mejufvrouw uwe 

 dochter, voor haren zoon ten huwelijk te vragen. Haar derde zoon is een aangenaam jong mensch, 

 die bijna negentien jaren oud is. In Sou-tcheou noemt men hem den knapsten student en hij 

 is elk jaar de eerste van het examen geweest. Hij heeft ook eene menigte kostbaarheden en 

 schatten en hij is een der schoonste mannen der wereld." 



Toen mevrouw dit hoorde, werd zij zeer verheugd en liep den salon in om liet haren man 

 te vertellen. Mijnheer Liou zeide tegen zijne vrouw: //Ik heb gehoord, dat onze dochter reeds 

 verloofd geweest is. Zij is van jongs af aan altijd eigenzinnig geweest en ik vrees dat zij niet 

 zal willen." 



Na het zeggen dezer w 7 oorden, stond hij op en ging de deur uit. Mevrouw liet daarna hare 



