74 



bed neder en riep uit: „O jammer boven jammer, dat mij zulk eene grieve overkomen moest! 

 Ik moet nu heden avond maar sterven en eene bewoonster aan den styx worden, om mijnen 

 minnaar in de andere wereld deze zaak te vertellen.'" 



Plotselings hoorde zij de vogels, die met het dalen van den nacht terug keerden en de kraai- 

 jen op de takken der groene boomen, krassen. 



z/Het is nu juist de tijd voor mij om den dood te zoeken, want ik heb geen hoop meer, om 

 in dit leven vreugde en luister te genieten/'' Bij deze gedachten borst zij in luid weeklagen los. 



z/Ik wensch niet meer te leven en een en rijken man te huwen! Ik wil mijne moeder ver- 

 laten, mijnen vader verzaken en den dood zoeken! Maar indien ik mij met een mes van dit 

 ellendig leven beroof, zoo zal mijn lijk overblijven, tot droefheid van mijnen vader en mijne 

 moeder. Het beste is, dat ik mij in de rivier stort. O jammer, jammer! dat ik zoo jong reeds 

 sterven moet, zonder kans om ooit terug te keeren! Ik moet echter mijn leven verzaken en 

 bij de geele wateren mijnen echtgenoot opzoeken, daar ik anders geen middel weet om hem mijn 

 opregt hart te openbaren. O bitterheid en jammer! wie had gedacht, dat ik in de golven 

 zoude omkomen!" 



Zij schikte haastig haren boel teregt en deed schoone kleêren aan; terwijl zij in tranen ge- 

 baad, in gedachten afscheid van hare ouders nam. //Ik ga nu de goedheid en liefde mijner moe- 

 der, die mij groot gebragt heeft, met ondank vergelden, want er is nu geen hoop meer voor 

 haar, dat zij haar kind ooit zal weder zien en mijne broeders moeten nu maar het huis bestu- 

 ren; want ik moet mij in de wateren der rivier storten, om mijne eer te bewaren." 



Na het zeggen dezer woorden, verliet zij hare slaapkamer en trad de voorkamer in, waar 

 zij stampvoetende en zich op de borst slaande, snikkende den Hemel aanriep. Tranen stroom- 

 den langs haar geheele gelaat heen; terwijl zij weeklaagde, dat zij zoo ongelukkig was, om op 

 zoo jeugdigen leeftijd, zulk eene rampzalige ommekeer te moeten ondervinden: //Wel ben ik 

 te beklagen, dat ik den weg naar de geele wateren op moet! want ik heb geen hoop meer, 

 om ooit voor mijne toilettafel mijne juweelcassette weder te openen. In dit leven is de hoop 

 voor mij vervlogen, om ooit weder geluk te genieten. De ware liefde tusschen man en vrouw 

 zal heden nacht blijken. De maan is afgenomen, de bloem is afgevallen en mijne jeugd is 

 vernietigd. Nu mijne ouders mij dwingen willen om te hertrouwen, zoo wil ik mij liever in 

 de rivier werpen, opdat ik mij niet voor den hemel behoef te schamen." 



Zij opende de deur van den achtertuin en liep er haastig in. Toen zij het hoofd omhoog hiel', 

 zag zij de heldere maan aan ''s hemels trans staan: „De maan is volmaakt, maar de mensen 

 heeft smarten! Mijn ongeluk is inderdaad bemedelijdens waardig! Deze dag zal het volgend 

 jaar de gedenkdag van mijnen dood zijn, want in dezen nacht van dit jaar, zal ik aan de oevers 

 dezer rivier sterven. Het is alleen jammer, dat alle de zorgen die zich mijne ouders gedurende 

 de achttien jaren mijner lentejeugd gegeven hebben, tot rook vervliegen zullen." 



Met snelle schreden liep zij naar den oever der rivier en staarde naar de breede wateren , die 

 oostwaarts stroomden. Twee tranen ontglipten hare oogen, gevolgd door twee andere. 



z/De diepe wateren der rivier zullen mijn uiteinde zijn en ik trek nu mijne hand af van 

 al het slijk dezer wereld. Ik ben evenals eene sierlijke en volle bloem, door den storm geteis- 



