76 



ging en daar, nadat hij den eersten graad behaald had, lid van het Han-lin collegie werd. Hij 

 vatte toen het besluit op om de ***ers te verdelgen, in hoop op een keizerlijk leen. Maar on- 

 verwachts, verloor hij in de dienst van het land, zijn leven aan de grenzen. Mijne ouders 

 dwongen mij om een tweede hmvelijk aan te gaan ( 1 ). Zij bragten mij dringend onder het 

 oog, dat ik nog niet gehuwd was en toch moeijelijk maagd konde blijven, en zij stonden er 

 op, dat ik mijne wenkbraauwen weder zoude opschilderen ( 2 ) en in een ander schuitje 

 overgaan. Ik dorst echter niet te hertrouwen; maar hoe ik ook mijne ouders vermaande, zoo 

 wilden zij toch niet toegeven. Ik dacht, dat zoo ik uit begeerte om mijn leven te behouden, 

 mijne eer vergat, stellig voor eeuwig eenen slechten naam zoude achterlaten en voor altijd ont- 

 eerd zoude zijn. Want al wordt men honderd jaren oud, zoo moet men toch eens sterven; maai- 

 de roem der kuischheid verspreidt zich heinde en ver. Daarom heb ik mijne ouders verlaten 

 en mij in de golven gestort, om in de uitgestrekte vochtige wateren mijne smart te begraven." 



Toen de dame dit hoorde, beklaagde zij haar zeer: //Gij hebt uwe liefelijke jaren willen te 

 kort doen; maar wie zoude zijn leven willen verzaken, om zijne eer te bewaren? Gij zijt 

 stellig de deugdzaamste der aarde." 



De oude heer zeide ook nog tegen het schoone meisje: //Ontboezem uw hart en houdt op 

 met schreijen. Maar waarom dreeft gij op het water, indien gij uwen naam en eer niet be- 

 vlekken wildet? Ik zal u nu naar uw huis terug brengen, opdat gij weder de lente en den 

 herfst onder de menschen genieten kunt. Ik zal uwe ouders ook vermanen, uwen wil te eer- 

 biedigen. Gij kunt dan achter uwe zijden bedgordijnen rein en rustig blijven, zonder ooit ver- 

 driet te hebben." 



You-khing antwoordde met tranen in de oogen: //Mevrouw! luister naar mijne redenen. 

 Wanneer mijne ouders mijnen wil hadden willen volgen, zoo had ik mij heden avond niet in 

 de rivier geworpen. Maar al vergunnen zij mij nu ook om weduwe te blijven, zoo zal het toch 

 voor niet langer dan twee of drie herfsten zijn en ten laatste zullen zij toch eene partij voor 

 mij zoeken. Mijne eer zal dan toch niet geheel en al kunnen bewaard blijven. Ik denk ook niet , 

 dat mijn ellendig leven zal behouden blijven, maar het zal wel met een vlugge penseelstreek 

 doorgeschrapt worden ( 3 ). Ik hoop inniglijk, dat gij mij niet redden zult, maar dat gij mij we- 

 derom in het water zult laten wegdrijven. Dit ligchaam moge in den maag der riviervisschen 

 begraven worden, want ik ben voor een ongelukkig lot geboren en ik kan er niets aan veran- 

 deren." 



Mevrouw zeide toen: //Lief meisje! waarom schat gij uw ligchaam zoo gering en wilt gij 

 naar de onderwereld gaan. Ik ben zestig jaren oud en heb geene kinderen, zoodat ik na mijnen 

 dood evenals eene drijvende wolk zijn zal. Ik zie, dat gij een deugdzaam meisje zijt en uw 

 karakter bevalt mij in het hart. Van heden avond aan, wil ik u als mijne eigene dochter be- 

 schouwen en ik zal, zoo lang ik leef, bij u blijven, om uwe smart te lenigen. Gij kunt ons die- 



l 1 ) Woordl. «om den fenix te laten paren." 



t 2 ) Men weet, dat de Chiuesclie vrouwen hare wenkbraauweu afscheren, en die door eene dunne kromme sepialijn 



vangen. 



(3) Zie nota XXII. 



