80 



naar twee rigtingen. De eene helft trok naar de stad en verbrak het vijandelijk cordon; 

 terwijl de andere helft naar het gebergte trok, om van buiten mede te werken. Juist op dit 

 oogenblik waren de *'** ers smoordronken van het wijndrinken, en toen zij de Chinesche sol- 

 daten zoo van alle kanten zagen verrijzen, hadden zij spijt, dat zij geene vleugels hadden om de 

 lucht in te vliegen. De Chinesche soldaten vochten ook met doodsverachting en elk van hun was 

 honderd man waard, en joeg naar alle kanten heen. Zij waren ook moedig en dapper en vol 

 lust en vuur, en zij slagtten de *** sche soldaten, alsof zij klei kloofden. Vijfhonderdduizend 

 rebellen kwamen om het leven en toen de dag aangebroken was, vormde het bloed op de ber- 

 gen eenen vijver. De, naar alle kanten verspreide, Chinesche soldaten verzamelden zich weder, 

 sloegen het kamp op en gingen rijst koken om hunnen honger te bevredigen. 



Liang, Yao en de Generaal-Majoor gingen met hun drieën eenen krijgsraad houden: //Wij 

 moeten nu gebruik maken van de verslagenheid der ***sche soldaten en hunne sluipholen ver- 

 nielen, alvorens wij onze troepen terugtrekken. //Daar allen van dezelfde meening waren, zoo 

 lieten zij het kamp ligten, de troepen in beweging zetten en de standaarten en vlaggen om- 

 hoog heffen. Alle verslagene soldaten op den weg, kwamen zich onderwerpen. Het leger deed 

 alles daveren en de ruiterij vloog er langs heen. Deze drie waren wel beslagen in de krijgs- 

 tactiek, zoodat alle ***sche officieren op het gerucht hunner aankomst, hunne vlaggen lieten 

 zakken. De stad der rebellen werd verwoest en de belhamels werden gevangen genomen. Toen 

 deze roovers gevangen genomen werden, borsten zij in tranen los. Men pakte ze in eene ge- 

 vangenis kar (!) en zegeliederen zingende, keerde het leger terug. 



HOOFDSTUK LUI. 



DE VREUGDE VAN YAO-SIEN OP HET HOOREN DER MARE. 



Wij zullen nu den terugtogt van het leger niet beschrijven, maar u iets van Yao-sien ver- 

 tellen, die dag aan dag in droefheid doorbragt. 



Sints dat die rampzalige brief omtrent Liang gekomen was, weende zij voortdurend en hare 

 tranen bevochtigden hare borst. 



,/Sints de oudste tijden gevoelt men smart, wanneer men door den dood gescheiden wordt , of 

 gedurende het leven van elkander verwijderd is, en men is dan gelijk de koekoek, wiens bloed 

 de bloemtakken bevochtigt ( 2 ). Hoe ongelukkig! dat ik niet evenals de zwaluwen op de bal- 



(i) Dit zijn ijzeren kooijen op wielen, van de soort in welke Lodewijk XIV den minister Fouquet naar zijne gevan- 

 genis liet brengen. 



(/-) De Chinezen zeggen, dat de koekoek op den laatsten dag der lente zoo lang schreeuwt, totdat het bloed uit zijne 

 keel springt en hij aldus verbloedt. 



