81 



ken van het huis zijn kan, die dagelijks in paren naar mij toe vliegen. In dit leven zal ik 

 onmogelijk ooit weder gelukkig en vrolijk zijn kunnen, want sints mijn echtgenoot tut de geele 

 aarde terug gekeerd is, heb ik geenen steun meer. De bloemen vallen af en het water stroomt 

 weg, maar elk voorjaar is toch weder zooals het vorige; mijn gelaat echter is niets meer dan 

 huid en beenderen en mijne hevig stroomende tranen zullen nimmer opdroogen. Voortdurend 

 ben ik beangst, dat men mijne geheime smart bespeuren zal, want ik ben bijkans den gan- 

 senen dag ziek. Hoe zoude ik dan ook lust gevoelen, om voor de toilettafel mijne wenkbraau- 

 wen fraai opteschilderen ( 1 ), daar ik des nachts slechts naar een middel zoek om te sterven. 



Ik ben verward en ontsteld; mijn hoofd is ijlend en ik heb geen voet meer uit mijne kamer 

 gezet. En al zijn mijne wenkbraauwen ook een oogenblik ontfronsd, zoo bedroeft de feniks ( 2 ) 

 zich, dat zij alleen in den spiegel weerkaatst wordt en aan het venster gezeten, benijdt zij de 

 vlinders die bij paren vliegen. 



Ik heb niemand dan mijne kameniers, om mijne droefheid te verstrooijen en zijn die er niet, 

 dan zit ik alleen te jammeren en te treuren." 



Den geheelen dag was zij met deze onuitstaanbare droefheid vervuld, toen Youn-hiang de ka- 

 mer al gigchelende en lagchende kwam binnenstormen en niets anders uitriep dan : //Ik wensch 

 u geluk! De tijd is aangekomen, dat mijne meesteres weder hereenigd zal worden, want Mijn- 

 heer heeft de rebellen teruggedreven en heden eenen bode gezonden, om dit te melden. Mijn- 

 heer Liang is niet dood, maar uit zijne gevaarvolle positie gered en binnen weinige dagen zul- 

 len zij, met zijden kleêren getooid, terugkeeren ( 3 )." Yao-sien antwoordde: //Dat zijn altemaal 

 leugens; koom toch niet hier, om mijne droef lieid nog erger te maken. Mijnheer Liang is reeds 

 een geest in andere gewesten en hij denkt er niet meer aan, om met mij hereenigd te worden." 

 Youn-hiang antwoordde hare meesteres lagchende : // Heb ik van kindsbeen af ooit een enkel leu- 

 gentje verteld? Als het niet waar was, zoude ik er immers niet van spreken. Gij kunt er op 

 aan, dat er geen haartje onwaar van is." 



Toen Yao-sien dit hoorde, werd zij in haar hart verheugd en van dit oogenblik af aan, 

 schilderde zij heimelijk hare wenkbraauwen weder. 



HOOFDSTUK LIV. 



DE KEIZER VERHEFT HEN ALLEN IN DEN ADELSTAND. 



Spreken wij nu niet meer van de kamerjuffer, die hare meesteres bovenstaande berigten 

 gebragt heeft, maar vertellen wij wat van de zegevierend terugkeerenden, 



( a ) Zie nota 2 aan den voet van bladz. 76. 



(2) De feniks d. i. zij zelve. 



( 3 ) Zie Nota XXIX. 



11 



