96 



NOTA XXIV. Bladz. 35. 



Yang-koui was de bijzit van den keizer Hiouen-tsong der Tang-dynastie (A. D. 713 — 756). 

 Zij intrigeerde en spande zamen met den verrader Ngan-lo-chan , die later rebelleerde en het rijk 

 bijna te gronde rigte. Na zijnen dood, vlugtte zij naar den berg Ma- wou, waar zij van erger- 

 nis en spijt stierf. 



NOTA XXV. Bladz. 35. 



You was de maitresse van Hiang-yu die tegen het jaar 202 voor Christus met Liou-pang 

 om den troon van China vocht. De laatste werd later de eerste keizer der Han-dynastie. Hiang- 

 yu, na in een en slag bijna alle zijne troepen verloren te hebben, vlugtte in het diepste ge- 

 bergte. Kouang-yng, generaal van Liou-pang > vervolgde hem echter ook daar, zoodat Hiang^ 

 yu zich ten laatste uit wanhoop den hals afsneed. Dit gebeurde aan de oevers van den Ou- 

 kiang. Zijne bijzit You stierf uit droefheid over zijnen vroegtijdigen dood. 



NOTA XXVI. Bladz. 35, 87. 



Si-chi of Si-tze was eene schoone vrouw, welke bij den berg Chou-lo ten westen der beek 

 Yo-ye woonde, weshalve men haar Si-tze, het kind van het westen, noemde. Zij was 

 waschvrouw en verkocht brandhout. De koning van Youe wetende, dat de koning van Wou 

 een hartstogtelijk minnaar van vrouwen was, liet Si-chi door zijnen minister Tchoung op- 

 ligten en haar gedurende drie jaren eene uitmuntende opvoeding geven. Na verloop van 

 dien tijd, liet hij haar door zijnen minister Fan-li aan den koning van Wou aanbieden. Deze 

 bouwde voor haar een prachtig paleis, Kou-sou-tai genaamd. Nadat hij overleden was, keerde 

 zij met Fan-li naar Youe terug, maar verdronk onderweg in een der vijf meeren. 



NOTA XXVII. Bladz. 38, 49. 



Yu-pé-ya was een beroemd luitspeler van de Tcheou -dynastie (1122 — 255 v. O.) Hij was 

 mandarijn van het rijk Tsin. De vorst van dit land stuurde hem als afgezant naar het rijk 

 Thsou. Terwijl hij de rivier Han-yang opvoer, kwam er een zware storm, zoodat de boot 

 niet meer vorderde. Ecnigen tijd daarna bedaarde de wind en kwam de maan op. Fe-ya, 

 haalde toen zijn instrument voor den dag en begon te spelen. Op den oever bevond zich een 

 houthakker, die zijne bewondering over het spel van Pé-ya te kennen gaf. 



Pé-ya noodigde hem toen uit aan boord te komen en vroeg hem, of hij de luit bespe- 

 len kon. De houthakker antwoordde van ja. Pé-ya speelde hem toen iets voor, terwijl hij 

 aan hooge gebergten dacht; de houthakker zeide toen: //Uit uw spel bespeur ik, dat gij aan 

 hooge bergen denkt." Pé-ya speelde toen nog iets, terwijl hij aan stroomend water dacht; 



de houthakker zeide wederom: //iiwe luit heeft nu het geluid van stroomend water." 

 Pé-ya prees zijne muzijkkennis en vroeg naar zijnen naam. Hij antwoordde: //ik heet Tchoung- 

 tsz-khi." Zij zwoeren toen zamen broederschap, en bij het scheiden beloofde Pé-ya aan den 

 houthakker, om het volgend jaar wederom terug te komen. Toen hij echter een jaar daarna 

 wederkwam, was de houthakker er niet meer, maar er was een grijzaard welke zeide: 



