20 



De ziekte wordt voor ongeneeslijk gehouden; alhoewel men beweert, dat er Chinesche medi- 

 cijnen zijn, die het uitbreken der ziekte tot op eene bepaalde plaats, b. v. de dijen of billen, 

 beperken. 



Zoodra zij zich bij iemand vertoont, wordt hij dadelijk uit de maatschappij gestooten, zoodat 

 hij als een ongelukkige paria met anderen, met dezelfde ziekte behebden, zamenscholen, en met 

 bedelen zijn leven onderhouden moet. In Canton vooral is deze ziekte zeer menigvuldig, daar 

 zij verergerd wordt door de vochtige woningen en slechte ventilatie der stad. Bij eiken stap ont- 

 moet men deze afzigtelijke, met bruine, geele en zwarte blazen bedekte ongelukkigen, welke zich 

 moeijelijk aan eenen stok voortslepen, of wel, tot walging der voorbijgangers, midden op de 

 markten en pleinen zitten. Gewoonlijk echter slepen de ellende en het gebrek 't welk zij lijden , 

 hen snel ten grave. 



De lazaretten welke in Canton bestaan zijn onvoldoende om deze ongelukkigen te huisvesten 

 of te voeden. Er zijn twee plaatsen voor melaatschen in Canton; de eene is een dorp eenige 

 uren van de stad aan de rivier gelegen, waar alleen melaatschen wonen mogen. 



Niettegenstaande hunne ziekte, trouwen zij toch onderling. De kinderen blijven in de eer- 

 ste elf of twaalf jaren vrij van de ziekte, die echter later toch uitbreekt. De proeven, welke 

 men genomen heeft om die kinderen aftezonderen, hebben geene gunstige resultaten opgeleverd. 

 Het spreekt van zelf, dat daardoor deze [afgrijselijke ziekte niet af, maar eerder toeneemt. 



Het Melaatschen gesticht ( l ), eveneens nabij de stad gelegen, bevat driehonderd zieken, en dit ge- 

 heele gesticht moet met 300 tails 's j aars (ongeveer ƒ 1,500, — N. C.) onderhouden worden; 

 eene som die natuurlijk op verre na onvoldoende is ( 2 ). 



De Chinezen beweren dat men, door middel van de volgende proef , het lepra- virus onmiddelijk 

 in het bloed erkennen kan, al is het slechts een of twee dagen daarmede vergiftigd. Zooals 

 bekend is, is de gelaatskleur van den mensch, verlicht door eene spiritusvlam met werk, doods- 

 bleek; de Chinezen beweren nu, dat de met lepra-virus vergiftigde bij die spiritusvlam vuurrood 

 uitziet. Wij hebben de gelegenheid niet gehad die proef te constateren ; zij is het echter wel waardig. 



Elephantiasis , in Canton ook zeer algemeen, is echter in Chusan nog menigvuldiger ( 3 ). Er 

 schijnt in het Chineesch geen algemeene naam voor deze ziekte te zijn, maar men schijnt de 

 namen toe te passen op de verschillende verschijnselen , welke de ziekte kenmerken. Zoo 

 noemt men ze in Emoi, indien die ziekte zich in het scrotum ontwikkelt, Toa laan pha ( 4 ). 

 Yei\toont zij zich in de beenen, zoo noemt men ze Kha ta ( 5 ); zij schijnt dan gevaarlijker te zijn, 

 daar men een spreekwoord heeft 't welk luidt: haam kha ta, boë koa thsa ( 6 ) //hebt gij Elephan- 

 tiasis, koop dan uwe doodkist maar." In Canton noemt men deze ziekte tal scha thai ( 7 ), groote 

 zandpoot. 



t 1 ) W> 8 ^ ^ I)avIs ' China en de Chinezen - 



(3) W. "Williams, Middle Kingdom, II, 188. ( 4 ) -fc JJ Jjjj dik scrotum. 



(5) M *Ü, verdroogde beenen. ( 6 ) jg $J ft M fê # 



(7) ^ ;gj? 



