24 



z/ik reeds te voren gemeld heb, in de negende eeuw in China waren, hadden dit reeds opge- 

 // merkt: ook vond ik in het dagverhaal van den heer Hiittner, die in het gevolg was, het welk 

 // den Britschen Ambassadeur verzelde naar Tartarye , sprekende van Gekol, het volgende : 

 //In eene der Paleizen, vond ik, onder andere kunststukken, twee marmere beelden van jon- 

 z/gens, die uitmuntend bewerkt waren; hunne handen en voeten waren gebonden en de stand, 

 //waar in zij stonden, liet geenen twijffel over of de ondeugd der Grieken had zijnen afschrik 

 //niet verloren onder de Chinesen. Een oude gesnedene, wees ons dezelven aan al lagchende." ( l ) 

 Onder de tartaarsche en mongoolsche rassen is de zedeloosheid nog grooter. Bij hen, even 

 als bij de meeste her der volkeren, bestaan alle soorten van tegennatuurlijke ontucht, en hun in- 

 vloed heeft zich over geheel China uitgestrekt. Daarom is die ontucht het sterkst in de Noor- 

 delijke provinciën, en neemt af hoe meer men het zuiden nadert, tot dat ze in Canton bij het 

 volk geheel en al verdwijnt en daar nog alleen bedreven wordt door de mandarijnen, welke 

 óf Mandschoe's zijn, óf, zoo zij Chinezen zijn, reeds door een langer of korter verblijf in de 

 noordelijkere provinciën bedorven zijn. 



Hoe lang echter zal die provincie tegen dien invretenden kanker bestand zijn? en zal het voor- 

 beeld door hunne eigene hoofden gegeven ook weldra niet het volk besmetten, zoo als het 

 dit reeds in de andere provinciën gedaan heeft ( 2 )? 



Wij zijn aan het einde van de ons voorgestelde taak gekomen; den sluier, die over een gedeelte 

 van het karakter der Chinezen lag, hebben wij weggerukt, en in korte trekken een overzigt trach- 



( x ) J. Barrow, Reizen in China. Nederduitsche vertaling, Haarlem, 1807. Deel I, bldz. 225 — 226. 

 C 1 ) Vreemd zal het sommigen onzer lezers schijnen, dat het in China juist de Cantonnezen zijn, die het langst 

 vrij gebleven zijn van deze ontucht; terwijl het omgekeerde geval in de N. I. Coloniën plaats heeft. De oor- 

 zaak ligt voor de hand: de plaatsen waar de Fokiën-chinezen gevestigd zijn, zijn rijk aan vrouwen en gee'ne 

 oostersche belemmeringen van opsluiting, zooals in China, beletten den Chinees zijne driften den toom te voeren. 

 Onze buitenposten echter, met name die van Banka, Riouw en Billiton, zijn zeer vrouwen-arm. De aldaar zich 

 bevindende mijnen worden hoofdzakelijk door Chinezen uit de provincie Canton en omstreken bewerkt, en door het 

 gebrek aan vrouwen ontstaan die menigvuldige gevallen van tegennatuurlijke ontucht onder de mijnwerkers. 

 Met het oog op de demoralisatie der Canton-chinezen , die wij in China van die ontucht bevrijd vinden, ware 

 het wenschelijk, dat daarin door den aanvoer van vrouwen verbetering gebragt werd, even zooals dit onlangs op 

 Billiton door de Billiton- maatschappij gedaan is. 



Het zoude welligt een goed plan zijn, de tot dwangarbeid veroordeelde vrouwen in N. I., haren straftijd in de 

 mijnen te doen doorbrengen. 



Dit kwaad zal in elk geval geringer dan het tegenwoordige zijn. Vrouwen uit China aan te voeren is niet 

 doenlijk, daar de eenige wijze die te verkrijgen is, — ze te koopen. Daar de gemiddelde prijs zulk eener vrouw 

 $ 40 a $ 50 is, valt daaraan niet te denken. Men heeft de keus tusschen pedasterie , prostitutie en slavenhandel ; 

 wij meeuen, dat het middenste kwaad het geringste is. 



Welligt ook zouden die veroordeelde vrouwen, na afloop van haren straftijd, in de mijnen blijven als vrou- 

 wen der Chinesche mijnwerkers. Op deze wijze zoude zich dan langzamerhand een geslacht kunnen voortplan- 

 ten uit welker zwakke kunne, latere mijnwerkers hunne vrouwen zouden kunnen kiezen. 



