van Palembang. 5t 
heel bedekt, en verbergen voor het gretig (pie 
dend oog der voorbijvaarders de fchoone 
vrouwen “der Palembangers, Arabieren of Chi- 
nezen, welke van haet kant zich ook niet 
em de voorbijvarenden bekommeren, alchans 
nimmer eenige poging doen, om te zien of 
gezien te worden. 
‚ Wat verder fnellen de ranke Praauw- joe- 
kongs (*) voorbij. Derzelver voerders noemt 
men gewoonlijk Zumbangans, dat is zoo veel 
als, overvoerder. Deze zijn nu eens beladen 
met koopwaren, dan weder met pasfagiers, 
Meer langs de kanten der rivier; roeijen lang- 
zaam en omzigug de kleine Praauw -fumba- 
was(S). Een oud wijf, dat er in zit, roept 
hare vruchten, groenten, visch of andere eet= 
waren te koop. Deze Praauw - fumbawas zijn 
fomtijds zoo klein en fmal, dat zij maar één 
of twee duim boven water uitkomen, en ze- 
ker geen European het zoude wagen, een 
togtie daar mede over de rivier te doen. Men 
noemt ze Dieven -fchuitjes, om dat fomtijds 
van deze kleine vaartuigjes gebruik wordt ge- 
rhaakt , om des nachts ven de rakits te ftelen. 
Hier hoort men, in een’ pantjallang of praauw- 
bidar, onder een vrolijk inlandsch muzijk, een 
talrijk gezelfchap van beide kunne aankomen, 
Zij hebben offeranden geftort op de graven 
hunner voorouderen of goede vrienden, en 
hunne ftille rustplaats met bloemen beftrooid, 
Even als bij ons te land, bij den gemeenen 
man, een vrolijke maaltijd onmiddelijk de bes 

(+) Joekong beteekent, ftilliggen. 
CS) Sumbawa beteekent; dies f. 
' : Dz gravenis 
