van Palembang. „5 
handelingen, als de gene, die dezelve gepleegd 
had, of hem daarmede bedreigde, zijne tegen 
partij niet was. Dagen lang moest hij loopen, 
alvorens gehoord te worden, en indien zijn ver- 
zoek niet ‘vergezeld ging van gefchenken, min of 
meer van waarde naar zijn vermogen, dan werd 
hij zeker ongetroost terug gezonden. Men 
heeft deze gefchenken willen doen voorkomen 
als cen blik van beleefdheid, welke door dezen 
geheelen archipel plaats vindt, aan zijne meere 
deren; neen, zij zijn, als het ware, de tol , dien 
men moest betalen, om tot hen te kunnen nae 
deren. Dank zij daarom hee Nederlandsch 
Gouvernement, dar aan zijne ambtenaren, op 
zware ftraffen, het aannemen van gefchenken 
verboden heeft ! | 
Behalve de inboorlingen van Palembang, bee, Chrmezen, 
. . , : Arabieren crt 
winden zich ook Chinezen, Arabieren en an= andere vrceme 
dere vreemdelingen op de hoofdplaats, De delingen. 
&erften wonen meest op Rakics. De Arabies 
ren hebben eenen eigen kamp, en de vreeme 
delingen zijn meestal ingedeeld onder de ine 
woners. Het getal der eerften zal omtrent 
8oo zielen beloopen, waar van omtrent de 
helft eigene huishoudingen hebben; dat der 
Ârabieren is opgegeven op 500 zielen, die 
meest allen hunnen eigen ha ard houden. Hee 
geul der vreemdelingen is, om boven aan- 
gehaalde reden, niet “naauwkeurie te kennen 
meestal trouwen zij met Palembangfche vreue 
wen, en vermengen zich onder dezelve, wane 
neer zij een Aliengang der Micdjie, of Orang 
{nouw worden. 
Alle dezen waren aan dezelfde hehandelingen, 
als de overige ingezetenen onderworpen. Som- 
mie 
