Pnt 
van Palembâng. Br 
ge dagen en nren geraddpleegd. Zij zijn allen 
voorzien van jimats en talismans. De Vorst 
en de Grooten hebben zelfs de gewoonte, eenige 
fchietgebeden optezeggen ; terwijl zij met ons 
preken, en hopen daarvan; zoo als zij mee- 
nen; de onmiddelijke ingeving van het ant 
woord; dat zij moeten geven. ‘In één woord ; 
men kat het zoo ongerijmid niet bedenken of 
Zij hechten er geloof aan. De Sultan Mach- 
moed Badar Oe Dien heeft zijn eigen kind 
vermoord; omdat hét eene zwarte plek op de 
tong had, erì men hem gezegd had, dat dit 
kind zijn ongeluk zoude te weeg brengen: 
Hij was zelfs wreed genoeg; om deze daad in 
tegenwoordigheid van. de nìoeder; eene zijner 
Wettige vrouwen; te plegen, welke daarbij 
op raffe des doods geene blijken van fimart 
mogt gevem; en zoo meende deze kleinhartige 
ên ‘bijgeloovige wreedäard zijn ongeluk af te 
Wenden: Eén of twee dagen voor het ge= 
vecht aan de Pladjoe, bezigtigde hij zijne 
batterijen ; hij ftruikelde en viel, en mer tras 
fien in de oogen; zeide: hij: „dit is het voors 
ssteeken van mijten ondergang.” ” 
Bij dit alles is er bijha geen vólk, hetwelk 
Zoo zeef met eeden fpeelt als de Palembangerss 
Zi beginnen of eindige hunnê verhalen met 
Eeden; en in gefchilien voor de policie of dent 
éater, bieden” doorgaans beide partijen det 
eed aan. Hierin ligt, naar het oordeel van 
godsdienftige Mahomedaänen, het overtiigendité 
bewijs, dar zij de leer niet kennen, niet achten ; 
en zelfs ongodsdienftig zijn. 
Een anderé trek in huúú karakter ida ot têïsb 
dat zj gaamte gefchilled liebbens” Det zeikt 
F mins 
