92 _ Befchrijving van de Hoofüplaats 
gelegd. De Vorst vergenoegde zich, als hij 
iets noodig had, hetzij handwerkslieden , vaars 
tuigen of andere dienften, om die opteëifchen; 
en deze opêifching ging meer naar gunst, dan 
naar zekeren regel, “De Priaijs deden even Zoo, 
gelijk ook alle anderen, die maar iets te zeggen 
hadden. Toen wij den rijksbeftierder opmerkten, 
dat eene zoodanige handelwijze aanleiding gaf tot 
groote onbillijkheden, antwoor'de hij, dat ook 
niemand iets opbragt, en dus zich konde laten 
welgevallen de lasten, die van hem gevorderd 
werden, Toen wij hem onder het oog brag- 
ten , dar eene geregelde belasting den Vorst in- 
ftaat zoude gefteld hebben, om alles wat hij 
noodig had, voor betaling te erlangen, en zulks 
in het “geheel niet drukkend zoude geweest zijn, 
was zijn antwoord, dat zij zoo diep niet door» 
E dachten , en hij het dan cok nu volkomen mec 
ons ééns was, 
Op den han. De handel alleen was belast; te weten, van 
sel, elk vaartuiv, dat van buiten kwam, moest 
vaar de grootte of het getal der equipage, 
een zeer gering regt betaald worden. Maar, 
behalve dat regt, moesten van groote vaars 
tuigen, zoo als die der Arabieren, Chinezen, 
Wankangs, enz. gefchenken gebracht worden 
bij den Vorst, andere Grooten, en den Sabandaar. 
Voor deze gefchenken genoten zij befcherming 4 
doch dezelve waren zeer drukkend voor dé 
handelaren. Uit deze gefchenken is het, dat 
de Vorst en voorname Priaijs fraaïje slaswer= 
ken, gallons en kostbare flofen voor klees 
deren, damast voor gordijnen, enz., vere 
kregen hebben; maar daar die onder velen 
moesten worden verdeeld, zoo. was het genot 
5 | van 
