42 



mei dien aard van Godsdienstige en burgerlijke begrippen 

 bekend moeten maken , die van het vaste land van Indië 

 (Hindoitan en Dêkan) uit , het leven en denken der ei- 

 landers veranderd hebben. Maar wij moeten ook weten , 

 welke wijzigingen die oorspronkelijke Hindoêêche bestand- 

 deelen , door het eigendommelijke karakter der eilanders 

 zelve , hebben ondergaan ; welke modificaties in dal op- 

 zigt hebben plaats gehad. 



Als een hulpmiddel, om tot die kennis te geraken» be- 

 zitten wij op Java eene oude heilig* taal, het tf/iwi, 

 door wier geschriften al hetgeen boven aangetoond is ge- 

 heel of gedeeltelijk kan worden opgehelderd. Maar nie- 

 mand , noch inboorlingen , noch Europesche geleerden , 

 bezit tot dusverre den sleutel dier taal. Immers vele 

 geschriften , vooral over de oude Godsdienst , zijn bij de 

 vroegere onverdraagzaamheid van den Itlam op Java zelve 

 niet meer te verwachten. Even weinig ophelderingen en 

 verklaringen bezitten wij van de bouwvallen van tempels, 

 van de hier en daar verspreide of uit den grond opgedol- 

 ven godenbeelden , en van al wat van den voortijd is 

 bewaard gebleven. 



Nu is het echter een algemeen bekende daadzaak , dat 

 op het eiland Balt , tot heden toe , ongestoord en eenig 

 in den geheelen Archipel , de Hindoe, Godsdienst bestaat r 

 en wel in hare twee groote hoofdgedaanten, den Brah- 

 manischen , en den Boeddhistischen (volgens het gevoelen 

 der grootste geleerden) gereformeerden vorm. 



Dit verschijnsel is eene van de merkwaardigs ten , wier 

 verklaring de Europesche weetgierigheid en scherpzinnig- 

 heid zich in het oosten tot het voorwerp harer navor- 

 schingen kan kiezen. Iedereen , die zich ook maar opper- 

 vlakkig met de voornaamste Godsdienstvormen van het 

 beschaafde Jfxië heeft bekend gemaakt , weet dat het 



