20 



wier godsdienst zich deels buiten Indiè, in 

 van de zee verwijderde streken, deels in het 

 binnenland Madhija desa (tusschen de Hima- 

 laija- en Yindhja- gebergten) vormde, zich 

 weinig of niet om de zee bekommerden, zoo 

 zelfs, dat, gelijk men verhaalt, er wetten 

 waren, die de zeevaart verboden. Van daar 

 dan ook het weinig beduidende van den zee- 

 god Waroena, die in Indiè misschien zelfs 

 als een later bijvoegsel eener locale eeredienst 

 te beschouwen is, gelijk dit ongetwijfeld het 

 geval is met de slangen van Kasjmir, en 

 ook van den veel geprezen Krisjna, als hor- 

 dersgod, in de bloeijende dalen van den 

 Jamoena verondersteld wordt. Op Java 

 moest echter diezelfde Waroena een gewig- 

 tig persoon worden; zeker vonden de 

 Hindoesche volkplantingen reeds de vereering 

 eener zee-godheid onder de oorspronkelijke 

 bevolking van dit eiland, en namen haar 

 zoo in hunne mijthologie als Waroena op. 



Voor deze hypothese pleiten zoowel de attri- 

 buten, de trisoela, die ons Neptunus herin- 

 nert, en de waterkruik, als de door Craw- 

 furd opgegeven Dêva Agoeng Segara «de 

 groote God der zee" of liever «de groote 

 God Segara (Oceaan)", die op Bali thans nog 

 vereerd wordt. Baroena is, volgens Humboidt, 

 ook eene voorname godheid bij de bewoners 

 van Celehes geweest. Maar van Bali is over 

 het algemeen voor al deze navorschingen het 

 meeste licht te verwachten. 



Pdrvati, die wij in veertien metalen en 

 een groot getal steenen beelden bezitten, 

 deelt meestal in het karakter van haren 

 echtgenoot. Wij hebben er eene, die gejieel 



