tui 



gen , om op de Hindoesche oudheden , op 

 Java aanwezig, zijne bijzondere aandacht te 

 vestigen. In het derde hoofdstuk dezer ver- 

 handeling heeft de Heer von Humboibt alles , 

 wat op den Hindoeschen godsdienst , vóór de 

 invoering van het Mahomedanismus op Java 

 beleden, betrekking heeft, te zamen gebragt. 

 De bronnen, waaruit de schrijver zijne aan-* 

 merkingen over de Hindoesche oudheden op 

 Java geput heeft, zijn voornamelijk de reeds 

 door ons behandelde werken der Heeren Raf- 

 fles en Crawfuhd. Daar het den Heer von 

 Humboidt niet gebeuren mogt, de voornoemde 

 oudheden zelf in oogenschouw te nemen, zoo 

 moet men vooraf reeds verwachten, dat 

 hij niet in staat geweest kan zijn, om 

 de onnaauwkeurigheden en misslagen, in die 

 beide werken voorkomende, genoegzaam in te 

 zien en het ontbrekende derzelve aan te vul- 

 len. Geen wonder dus, dat deze arbeid van 

 den Heer von Humboldt niet veel licht ver- 

 spreidt over de juiste kennis dier oudheden 

 zelve, waarvan sommigen zelfs naauwelijks 

 door hem genoemd worden. Ook was het zijn 

 plan niet, om eene volledige beschrijving en 

 verklaring der Hindoesche oudheden op Java 

 te geven. Het zijn de oudheden bij Pram- 

 banan en vooral die van Boro Boedor (p. 

 120—171), welke door hem zijn toegelicht, 

 voor zijn bijzondere doel , om de sporen van 

 het vroeger op Java geheerscht hebbende Boe- 

 dhismus aan te wijzen. De schrijver toch gaat 

 uit van het denkbeeld, dat de leer van Boe- 

 dha de eigenlijke godsdienst leer der oude Ja- 

 vanen , vóór de invoering van het Mahonie- 

 danismus , geweest is. Het was vooral de 



